Je voelt het vandaag aan de eerste kilte die in de lucht hangt: de herfst is begonnen, nadat we amper een zomer hebben gehad. Niettemin mogen we niet klagen: er zijn mensen voor wie de herfst lang of zelfs eeuwig duurt, zoals voor de vele politiek gevangenen in Iran. Het begin van de herfst deed me denken aan het Perzische gedicht ‘De regen van de herfst’ dat werd geschreven ter ere van Neda Agha Soltan, de jonge vrouw die werd neergeschoten tijdens de protesten na de presidentsverkiezingen in juni 2009.
De auteur ervan is Hila Sedeghi, een jonge dichteres die in Iran steeds meer bekendheid geniet, maar ook zeer geviseerd wordt door het regime omwille van haar gedichten, waarin zij vaak openlijk kritiek uit. Lees verder
‘Iraanse regering tapt Gmail af door Nederlands certificaat’
De Iraanse regering zou het verkeer van Gmail aftappen. Dat doet het door tussen de maildienst van Google en de gebruiker te zitten. Om dit te bereiken wordt de Nederlandse leverancier van waarmerken Diginotar misbruikt. Lees verder
Iransancties belemmeren Nederlandse handel
Amerikaanse rugzaktoeristen in beroep tegen veroordeling in Iran
De advocaat van de twee Amerikaanse rugzaktoeristen die op 21 augustus in Iran tot acht jaar cel werden veroordeeld wegens spionage, heeft beroep aangetekend tegen de beslissing. Dat heeft de advocaat vandaag gemeld. De twee worden al twee jaar door Iran vastgehouden. Lees verder
Glorie, glorie, hallelujah voor de Tieltse dekens
De tentoonstelling ‘De dekens van het district Tielt en het decanaat Tielt’ zou normaal gezien maar tot 4 september lopen, maar is – wegens groot succes allicht, of misschien net niet; wie zal het zeggen, op sommige vragen weet alleen God het antwoord – verlengd tot 20 oktober. Het is naar aanleiding van het zilveren priesterjubileum van EH Deken Filiep Callens dat de Vlaamse Vereniging voor Familiekunde afdeling Tielt in samenwerking met het stadsbestuur deze tentoonstelling organiseerde. Daarnet dacht ik: laat ik maar eens een kijkje gaan nemen – in het hol van de leeuw kom je altijd tot hernieuwde inzichten. En voorwaar, dat bleek ook zo.
Grote dromen
Op de literaire website Tzum, die onder meer bekend is van de jaarlijkse Tzum-prijs voor de beste zin (vorig jaar gewonnen door Tom Lanoye), verscheen een recensie van mijn boek Vurige tong. Te veel eer in deze slotzin maar natuurlijk zeer blij daarmee: “De literaire kanonnen uit de eerste alinea kunnen nog wel eens een vrouwelijke opvolger krijgen.” Die literaire kanonnen zijn Claus, Boon en Walschap. Voor een debuut is die voorspelling nog te vroeg, maar een mens mag ernaar streven, en dat doe ik, een van mijn motto’s indachtig: “We grow great by dreams” (Woodrow Wilson). Het gaat om het streven, en dat is nog belangrijker dan het bereiken van de droom.
Lees hier de recensie.
Een Perzische tranentrekker…
Dit is een liedje waar ik kippenvel van krijg: Soltane Ghalbha van Monika Jalili – die trouwens niet Perzisch is, maar van Amerikaans-Nederlandse origine. Ze is wel getrouwd met een Iraniër, wat ongetwijfeld haar nagenoeg perfect Perzische tongval verklaart. Mijn vertaling volgt hieronder.
Googoosh, de popdiva van Iran
In het Westen is ze totaal onbekend, maar in Iran en voor Iraniërs in het buitenland is ze een legendarische artieste: Googoosh, echte naam Faegeh Atashin (Teheran, 1950). Ze was en is niet alleen de grootste popdiva van Iran (en ook in de rest van het Midden-Oosten zeer geliefd) maar ook actrice en stijlicoon. Zo veranderde ze regelmatig haar kapsel en ‘look’ en fungeerde daarmee als voorbeeld bij moderne, jonge Iraanse vrouwen. Na de Islamitische Revolutie van 1979 werd haar muziek verboden en mocht zij als vrouw niet meer optreden. Twintig jaar stilte volgde. De platen van Googoosh groeiden in die tijd uit tot dure verzamelobjecten bij uitgeweken Iraniërs en de reputatie van ‘Iran’s dochter’ nam bijna mythische proporties aan. In 2000 verhuisde Googoosh naar Los Angeles, waar ze met open armen ontvangen werd door de grote Iraanse gemeenschap aldaar, met een succesvolle comeback als resultaat. Lees verder
De BBC over ‘Het kleine zwarte visje’
De BBC heeft ontdekt wat ik eigenlijk al wist: het beroemde kinderverhaal Het kleine zwarte visje van Samad Behrangi is veel meer dan een kinderverhaal maar ook een krachtige politieke allegorie – precies de reden waarom ik het verhaal vertaald heb en het sinds juni in de boekhandel ligt. Journalist Negar Esfandiary noemt het verhaal ‘Iran’s equivalent of George Orwell’s 1984′. Zij ging praten met een aantal vrienden van de auteur, die in 1968 op jonge leeftijd overleed. Gisteren zond de BBC de gesprekken van Esfandiary uit. Er worden ook stukken uit het verhaal voorgelezen. U kan er hier nog zes dagen naar luisteren.
U kan natuurlijk ook nog altijd het verhaal lezen in mijn vertaling, en hier alvast een stukje daaruit: Lees verder
Ahmad Shamloo, meester-dichter
Vandaag schreef ik voor TehranReview, de Perzisch-Engelstalige site waarvan ik ‘English editor’ ben een column over het belang van poëzie in de Iraanse cultuur. Ik kwam bij dat onderwerp terecht toen ik een nieuwe vertaling las van het werk van de Iraanse dichter Ahmad Shamloo (1925-2000), door Sharog Heshmat Manesh. Shamloo was zonder twijfel de grootste moderne Perzische dichter. Bij zijn begrafenis in 2000 waren duizenden mensen aanwezig – ondenkbaar als in het Westen een dichter zou sterven, maar Iran heeft een eeuwenoude dichterlijke cultuur, en poëzie is er, zoals ik in de column voor TehranReview schrijf, ook politiek getint.




