Woede. Dat was wat ik voelde toen ik een paar uur geleden las dat Radio 1 het programma ‘Joos’ afvoert. Na de verbazing kwam mijn vraag waarom in godsnaam, en het antwoord daarop kwam uit de mond van VRT-radiomanager Els Van de Sijpe, die meedeelt dat Radio 1 met een ‘vernieuwd programmaschema’ en ‘opgefriste programma’s’ komt, ‘maximaal afgestemd op het dagritme en de leefwereld van de luisteraars’.
Opgefrist, mevrouw Van de Sijpe? U weet niet waarover u het heeft. Lees verder
“Sinds gisteren doen er geruchten de ronde dat België in 2014 voor het eerst een Dichter des Vaderlands krijgt. Het zou om David Van Reybrouck gaan, en hoewel ik zijn kwaliteiten absluut niet wil minimaliseren, heb ik een beter idee: Stromae kan de Belgische Dichter des Vaderlands worden. Van Reybrouck zou vast een paar mooie gedichten neerpennen, maar we weten hoe het vandaag gaat met zelfs prachtige poëzie: ze bereikt – zoals ik eerder al betoogde – slechts een zeer klein publiek. De gedichten van Van Reybrouck zouden weliswaar hun plek vinden in een aantal kwaliteitskranten, voorgelezen worden op literaire festivals of met een beetje geluk belanden op een poster in het straatbeeld, maar daarmee zou de kous af zijn. Stromae daarentegen zet zijn poëzie op muziek die door iedereen kan worden meegezongen, en bovendien is hij een hippe jongeman die ook wordt geprezen omdat hij een icoon en voortrekker is geworden van het oplevende België-gevoel.”
Lees hier de rest van mijn column voor HP/De Tijd.
Vanaf vandaag in de winkel, of op uw tablet: het nieuwe papieren nummer van HP/De Tijd, dat een special over feminisme is geworden, en waarin ook een artikel van mij staat. Twee fragmenten:
“Van het soort mensen dat blijft schreeuwen dat vrouwen minder vaak voltijds werken of ondervertegenwoordigd zijn in topfuncties als gevolg van discriminatie, krijg ik het steeds meer op de heupen. Zo goed als altijd gaat het hier om een vrije keuze van de vrouwen — en is keuzevrijheid niet net waar feminisme om zou moeten draaien? Vrouwen brengen nu eenmaal liever meer tijd bij hun kinderen door, maar wanneer ze dat ook hardop durven te beweren, krijgen ze af te rekenen met het opgeheven vingertje van de achterhoedefeministen, die hen als priesters op de kansel toespreken dat het niet werkelijk om een vrije keuze gaat, maar om ‘genderongelijkheid’ van een paternalistische maatschappij.”
(…)
“Mijn bullshitdetector ging nog harder aan het loeien toen ik las wat Simone van Saarloos begin juni in Vrij Nederland beweerde in haar essay ‘Fenomenaal feminist’: ‘Vrouw-zijn is niet vanzelfsprekend: er gaat een voortdurend zoeken, proberen en definiëren aan vooraf.’ Ik weet niet eens wat dat betekent, laat staan dat ik het zelf al zou hebben ervaren. Misschien moeten vrouwen gewoon wat vaker zeggen hoe geweldig het is om vrouw te zijn, net zoals ze moeten durven toegeven dat ‘het glazen plafond’ een mythe is. Anno 2013 is dat plafond een fabeltje geworden, in stand gehouden door achterhoedefeministen die op soldaten lijken die weliswaar beseffen dat de oorlog voorbij is, maar toch heimwee vertonen naar de spanning van het front. Dat er minder vrouwen aan de top staan, komt niet omdat een mannenwereld hen belet door te stoten. (…) De quota die worden opgelegd in het streven naar gendergelijkheid zijn daarom paternalistisch en vernederend: vrouwen staan stevig genoeg in hun schoenen om te bereiken wat ze willen. Als ze de ladder naar de top niet beklimmen, komt dat omdat ze het niet willen, en daar zullen hoge opvangsubsidies, uitgebreider vaderschapsverlof en vingerwijzingen richting ‘de mannen’ niets aan veranderen. In februari 2013 ondervroeg de professionele netwerksite LinkedIn 5.300 vrouwen in 13 verschillende landen over hun carrière. Daaruit blijkt dat Nederland tot de wereldtop behoort wat betreft de tevredenheid van vrouwen over hun loopbaan: 87 procent van de ondervraagden noemde die tot dan toe een succes. Zweden, de natte droom van feministen, doet het met 64 procent een pak minder goed.”
“Er zijn mensen van wie je denkt dat ze er altijd waren, en er ook altijd zullen zijn. Ze lijken als een blok graniet waar de grijpgrage klauwen van de tijd nooit vat zullen op krijgen, maar helaas kan geen mens op aarde de meest sluwe handlanger van de tijd, de dood, ooit verschalken. De Belgische premier Wilfried Martens leek zo’n onwankelbare rots, maar vanmorgen werd ik wakker met het nieuws dat hij is overleden.”
Op de site van het Nederlandse HP/De Tijd kan u hier mijn volledige column lezen over de dood van Wilfried Martens.
Nooit gedacht dat ik het als ongelovige en anti-religieuze mens over mijn lippen zou krijgen, maar voor het eerst in mijn leven ben ik het eens met aartsbisschop Léonard. Hij verbiedt zijn priesters en diakens vanaf 2015 uitvaartdiensten te leiden in crematoria. Ze mogen er alleen nog een kort afscheidsgebed houden, net zoals op het kerkhof. Die beslissing zal grote gevolgen hebben, want momenteel leiden priesters of diakens veertig procent (!) van alle uitvaarten in crematoria. “Gelovigen moeten maar naar de kerk komen als ze een priester willen voor de uitvaart van hun dierbare”, aldus Léonard. Lees verder
Afgelopen week volgde het Eén-programma Iedereen Beroemd een week lang de 12-jarige wielrenner Lance De Baene tijdens zijn voorbereiding op het Vlaams Kampioenschap voor Aspiranten, dat in juli werd verreden.
Ik heb, onder meer ter voorbereiding van mijn roman De seingever, regelmatig in koersmilieus getoefd, en daar vastgesteld dat mensen die hun zoon naar een wielerkampioen noemen, vaak vooral zelf de droom koesteren dat hun kind ooit op het hoogste schavotje zal staan – dat ze een Lance, een Briek, een Tommeke of een Fabian zullen worden. Alles hebben die ouders er dan voor over om hun doel te bereiken (fiets van 10.000 euro, eigen camper, etc), en af en toe stelde ik me de vraag of hun zoontjes zélf wel echt coureur wilden worden. Lees verder
Ik krijg het werkelijk op mijn heupen van de heisa dezer dagen rond de zogenaamd ‘rolbevestigende’ speelgoedcatalogus van Bart Smit – zie ook dit opiniestuk in De Morgen van vandaag. Is het geloof van die zogenaamde feministes in de spontaneïteit van kinderen dan zo klein dat ze denken dat meisjes alleen met poppen spelen en jongens met boormachines omdat ze daar voorbeelden van zien in speelgoedfolders? Waarom per se biologische verschillen – meisjes doen bijvoorbeeld minder graag stoere en gevaarlijke spelletjes dan jongens – willen wegtoveren of zelfs omkeren? Zou de wereld beter zijn als meisjes met een boormachine spelen en jongens met een pop? Boys will be boys and girls will be girls. Ik heb een neefje en nichtje en niets belet mijn neefje met poppen te spelen, maar dat zegt hem hoegenaamd niets. Dat is niet de schuld van de speelgoedcatalogi, evenmin als het hun schuld is dat mijn nichtje liever geen wormen uit het gras haalt of in bomen klimt. Dames van het Vrouwen Overleg Komitee en andere feministische theekransclubjes, ga lekker weer aan het breien en richt uw pijlen op reële problemen van vrouwen/meisjes, maar daarvoor zal u verder dan België/Nederland en zelfs het Westen moeten kijken. Ga eens met mij mee naar Iran, en leer daar wat écht seksisme is. Voor mijn uitgebreide mening in essayvorm over wat ik ‘achterhoedefeminisme’ noem: zie het nieuwe papieren nummer van HP/De Tijd, dat op 16 oktober verschijnt.
Ik heb nooit helemaal begrepen wat het betekent ‘trots te zijn dat je Vlaming bent.’ Steeds vaker hoor ik landgenoten die woorden uitspreken, en altijd kan ik me maar moeilijk voorstellen wat die trots precies inhoudt – maar dat heb ik net zo goed bij uitspraken als dat men trots is Belg of Europeaan te zijn. Ik denk dat ik meer hou van mensen die vertellen dat ze trots zijn op wat ze hebben verwezenlijkt en op hoe ze anderen liefheben, dan van zij die hun nationaliteit – niet bepaald een verworvenheid maar een stom toeval, tenzij je als nieuwkomer hebt gestreden om die te verkrijgen – aanwenden om een hoge borst op te zetten. Lees verder
Deze column verscheen in de Krant van West-Vlaanderen van 20 september
Knokke-Heist, zo las ik afgelopen week op de website van deze krant, heeft 50 aluminium vlaggenmasten besteld die onderaan voorzien zijn van een beschermingslaagje dat bestand is tegen hondenurine. Omdat de vorige palen door de dagelijkse confrontatie met het zurige goedje begonnen te roesten en dat kon leiden tot het omvallen van de masten, moeten op termijn uiteindelijk alle 250 masten vervangen worden door nieuwe exemplaren. Lees verder
Dit was mijn laatste bijdrage voor ‘De mening’ van dS Avond
Toen haar huis op het platteland eind jaren tachtig werd onteigend omdat er een kmo-zone in de plaats kwam, belandde mijn grootmoeder in een serviceflat in het centrum van mijn stad. ‘s Middags ging ze er in het restaurant eten, en wanneer ze als dessert een stuk fruit kreeg, bewaarde ze dat voor mij. Lees verder
AUTEUR - Ann De Craemer 