Amerikaanse rugzaktoeristen mogelijk toch niet vrij

De twee Amerikaanse rugzaktoeristen die al meer dan twee jaar vastzitten in Iran en veroordeeld zijn wegens spionage komen mogelijk toch niet binnen enkele dagen vrij, hoewel president Mahmoud Ahmadinejad deze toezegging dinsdag had gedaan. De rechterlijke macht in het land zei woensdag dat de borgsom voor de twee Amerikanen nog moet worden goedgekeurd door het hogere echelon in het rechtsstelsel, waar veel machtige geestelijken deel van uitmaken. Lees verder

Column ‘De Morgen’: Ergens, een ochtend

Ik zou kunnen zeggen dat de herfstzon zacht scheen en ik net op mijn terugweg was van de bakker toen ik haar zag. Het contrast met de laatste warmte van de zomer die nooit kwam en de verse broodzak onder mijn arm zou het verhaal nog rauwer maken, maar soms moet je de realiteit haar naakte zelf laten zijn.

Dus, het was zomaar, dat ik er langsliep, want wandelen wordt pas echt een kunst als je het doelloos doet. Ze lag op haar buik op een bank in het park. Haar lichaam rustte op de uitgesleten houten planken, maar voor haar hoofd had ze geen plaats meer gevonden. Haar blonde haren gingen als een gordijn naar beneden en raakten net niet de kiezelstenen op de grond. Lees verder

Google aan Iraniërs: verander je wachtwoord

Google raadt internetgebruikers in Iran aan om hun wachtwoord te veranderen en veiligheidsmaatregelen te nemen. Het doet dat na de Diginotar-hack, waarbij veiligheidscertificaten zijn gestolen.

In een blogpost verwijst Eric Grosse, Googles vicepresident voor securityontwikkeling, naar de hack bij het Nederlandse Diginotar. Dat bedrijf geeft veiligheidscertificaten uit. Bij een inbraak zijn er certificaten gestolen die gemaakt zijn voor onder meer de webdiensten van Google, zoals Gmail. Daardoor is het mogelijk dat communicatie van en naar de site wordt onderschept, zonder dat de gebruiker daar iets van merkt. Lees verder

Iraanse hacker: ‘Mensen als Geert Wilders moeten vernietigd worden’

Het kraken van beveiligingscertificaten van DigiNotar, waarover ik hier eerder berichtte, was bedoeld als protest tegen Geert Wilders. Dat beweert de man die zegt verantwoordelijk te zijn voor de daad in een interview met de NOS, dat vandaag is gepubliceerd. Het interview kan u hier lezen.

De man zegt alleen gehandeld te hebben en niet in dienst van het Iraanse regime te werken – wat ik overigens absoluut niet geloof, getuige onder meer dit fragment uit het interview: “Iran heeft een wijze leider (ayatollah Khamenei, God moge hem behoeden) en hij zal nooit zonder goede overwegingen beslissingen nemen. Lees verder

Oppositieleider Mousavi mag voor tweede keer even uit huisarrest


(archieffoto)

Gisteren was het de 200ste dag van het huisarrest van de Iraanse oppositieleiders Mir-Hossein Mousavi en Mehdi Karroubi. Mousavi, die in juni 2009 de verkiezingen ‘verloor’ van zittend president Mahmoud Ahmadinejad, en Karroubi, die ook opkwam bij de verkiezingen, staan onder huisarrest sinds ze op 14 februari de Iraanse bevolking opriepen om de straat op te gaan uit solidariteit met de opstanden in de Arabische wereld. Lees verder

Dying is deleting

When we talk about 9/11, we usually think about the images; the way a plane pierces a skyscraper like a toy, causing it to collapse like a tower of blocks. But perhaps because language is the most important thing to me as a writer, the words of 11 September have stayed with me even more than the images. Listening again to the victims’ last phone calls, the shivers down my spine were just as chilling as when I heard them for the very first time. All of these people needed only eight letters to say what they wanted to as their lives came to an end: I love you. Lees verder

Column ‘De Morgen’: Doodgaan is schrappen



© Max Oppenheim

Als het over 9/11 gaat, zien we meestal de beelden voor ons. Hoe een vliegtuig zich als speelgoed in een wolkenkrabber boort die daarna als een blokkentoren in mekaar zakt. Maar misschien omdat taal mijn hoogste goed is, zijn nog meer dan de beelden de woorden van Elf September me bijgebleven. Ik herbeluisterde een aantal van de laatste telefoongesprekken van de slachtoffers, en de rillingen over mijn rug voelen even koud als toen ik ze voor het eerst hoorde. Stuk voor stuk gaat het om mensen die slechts acht letters nodig hebben om te vertellen wat ze ter afsluiting van hun leven kwijt willen: “I love you.” Lees verder