Het achterhoedefeminisme van de Bart Smit-critici

/ Ann De Craemer / 2 reacties

47d30c12-2ac1-11e3-b9d3-c9a838b0837f_original.jpg.h380

Ik krijg het werkelijk op mijn heupen van de heisa dezer dagen rond de zogenaamd ‘rolbevestigende’ speelgoedcatalogus van Bart Smit – zie ook dit opiniestuk in De Morgen van vandaag. Is het geloof van die zogenaamde feministes in de spontaneïteit van kinderen dan zo klein dat ze denken dat meisjes alleen met poppen spelen en jongens met boormachines omdat ze daar voorbeelden van zien in speelgoedfolders? Waarom per se biologische verschillen – meisjes doen bijvoorbeeld minder graag stoere en gevaarlijke spelletjes dan jongens – willen wegtoveren of zelfs omkeren? Zou de wereld beter zijn als meisjes met een boormachine spelen en jongens met een pop? Boys will be boys and girls will be girls. Ik heb een neefje en nichtje en niets belet mijn neefje met poppen te spelen, maar dat zegt hem hoegenaamd niets. Dat is niet de schuld van de speelgoedcatalogi, evenmin als het hun schuld is dat mijn nichtje liever geen wormen uit het gras haalt of in bomen klimt. Dames van het Vrouwen Overleg Komitee en andere feministische theekransclubjes, ga lekker weer aan het breien en richt uw pijlen op reële problemen van vrouwen/meisjes, maar daarvoor zal u verder dan België/Nederland en zelfs het Westen moeten kijken. Ga eens met mij mee naar Iran, en leer daar wat écht seksisme is. Voor mijn uitgebreide mening in essayvorm over wat ik ‘achterhoedefeminisme’ noem: zie het nieuwe papieren nummer van HP/De Tijd, dat op 16 oktober verschijnt.

Bart De Wever is lekker stout geweest!

/ Ann De Craemer / 114 reacties

Ik heb nooit helemaal begrepen wat het betekent ‘trots te zijn dat je Vlaming bent.’ Steeds vaker hoor ik landgenoten die woorden uitspreken, en altijd kan ik me maar moeilijk voorstellen wat die trots precies inhoudt – maar dat heb ik net zo goed bij uitspraken als dat men trots is Belg of Europeaan te zijn. Ik denk dat ik meer hou van mensen die vertellen dat ze trots zijn op wat ze hebben verwezenlijkt en op hoe ze anderen liefheben, dan van zij die hun nationaliteit – niet bepaald een verworvenheid maar een stom toeval, tenzij je als nieuwkomer hebt gestreden om die te verkrijgen – aanwenden om een hoge borst op te zetten. Lees verder →

Een hond is geen kind

/ Ann De Craemer / 6 reacties

Deze column verscheen in de Krant van West-Vlaanderen van 20 september

Knokke-Heist, zo las ik afgelopen week op de website van deze krant, heeft 50 aluminium vlaggenmasten besteld die onderaan voorzien zijn van een beschermingslaagje dat bestand is tegen hondenurine. Omdat de vorige palen door de dagelijkse confrontatie met het zurige goedje begonnen te roesten en dat kon leiden tot het omvallen van de masten, moeten op termijn uiteindelijk alle 250 masten vervangen worden door nieuwe exemplaren. Lees verder →

De verveling der vooruitgang

/ Ann De Craemer / 3 reacties

Dit was mijn laatste bijdrage voor ‘De mening’ van dS Avond

Toen haar huis op het platteland eind jaren tachtig werd onteigend omdat er een kmo-zone in de plaats kwam, belandde mijn grootmoeder in een serviceflat in het centrum van mijn stad. ‘s Middags ging ze er in het restaurant eten, en wanneer ze als dessert een stuk fruit kreeg, bewaarde ze dat voor mij. Lees verder →

‘Beweging’ binnen de kerk is een lachertje

/ Ann De Craemer / 8 reacties

Dit stuk verscheen in dS Avond van gisteren 12 september, waarin ik deze week elke dag de rubriek ‘De mening’ verzorg. Vanavond verschijnt mijn laatste bijdrage.

Pietro Parolin, de nieuwe staatssecretaris van het Vaticaan en dus de nummer twee van paus Franciscus, zegt dat het celibaat voor priesters ‘geen dogma van de Kerk is’, maar een ‘kerkelijke traditie, waarover gediscussieerd kan worden’. Volgens kerkjurist Rik Torfs betekent die uitspraak dat er ‘beweging’ in het Vaticaan zit. Misschien ziet de professor scherper dan ik, want zelf bespeur ik tussen de tegels van het Sint-Pietersplein hoogstens de trilling van een verdwaald grassprietje dat kreunt onder de eerste najaarswind. Lees verder →

De bamboestok van de N-VA

/ Ann De Craemer / 1 reactie

Dit stuk verscheen in dS Avond van gisteren 10 september, waarin ik deze week elke dag de rubriek ‘De mening’ verzorg.

Heeft u ooit aan panda’s gedacht toen u Di Rupo zag? De kans lijkt me gering, maar spoedig zullen we Elio breed zien glimlachen in hun gezelschap. Morgen sluit hij in China een overeenkomst waardoor twee reuzenpanda’s tien jaar in België mogen verblijven. De panda’s verhuizen naar dierenpark Pairi Daiza bij Bergen en niet naar de Antwerpse Zoo. Die reageert ‘verontwaardigd en teleurgesteld’ omdat ze naar eigen zeggen het best is uitgerust om de panda’s op te vangen.   Lees verder →

Anatomie van de wielersupporter (m/v)

/ Ann De Craemer

Op 19 september ligt het derde nummer van Bahamontes in de winkel, het fantastische nieuwe Vlaamse wielertijdschrift waaraan ook ik meewerk. Voor het eerste nummer schreef ik onderstaande tekst, naar aanleiding van de publicatie van het boek Supporters. Leven voor de koers (Uitgeverij Kannibaal), met foto’s van Jelle Vermeersch, Gert Verbelen en Thomas Sweertvaegher. Deel mijn tekst en maak op die manier reclame voor Bahamontes!

Schermafbeelding 2013-09-05 om 13.40.05
© Gert Verbelen

U mag het zonder blos op de wangen toegeven: de term ‘anatomie’ associeerde u nooit eerder met een wielersupporter. Als het woord al door uw hoofd schoot wanneer u aan koers dacht, dan was het toen u Fabian Cancellara schier onbeweeglijk in de beugels van zijn tijdritfiets zag hangen, of toen u de snijwonden van Johnny Hoogerland tijdens de Tour van 2011 aanschouwde, of toen u zelf op zoek ging naar een zadel dat respect heeft voor uw hoogsteigen lichaamsbouw. Lees verder →

Adelaars

/ Ann De Craemer / 3 reacties

Vorige week verscheen mijn laatste van zes zomercolumns voor De Morgen – een reeks die liep onder de titel ‘Zand in eigen land’. Ik schreef over mensen die, om wat voor reden ook, hun vakantie in eigen land doorbrachten.

Dat deed ik zelf ook: ik bleef thuis omdat ik aan mijn nieuwe roman werk. Schrijven betekent ook altijd veel lezen, maar ook dat is een vorm van reizen, zoals ik twee jaar terug schreef in deze column voor De Morgen. Te (her)lezen voor iedereen die van boeken houdt. Lees verder →