Ter gelegenheid van de opendeurdagen van Standaard Boekhandel vindt in de afdeling Roeselare komende vrijdag een literaire ladies night plaats, met Saskia De Coster, Griet Op De Beeck en mezelf. Oostraat 56, Roeselare; aanvang om 19u30; inkom is gratis. Allen welkom!
Als taalminnaar ben ik een vurig fan van de Facebook-groep Taalvoutjes, en ik ben niet de enige, want de pagina heeft maar liefst 245.000 fans. Onlangs is er van Taalvoutjes ook een boek verschenen, dat ik iedereen kan aanbevelen.
Zelf is het een van mijn guilty pleasures om naar taalfouten te speuren, en vanmorgen bemerkte ik er eentje om in te kaderen – langs de Brugsesteenweg in Egem (West-Vlaanderen).
SM-bar Elckerlyc: ook voor al uw taalkundig onverantwoorde fantasieën. De geweldige Delphine Lecompte kan bij dit tafereel zo een gedicht verzinnen.
Vandaag staat in De Standaard een treffende reactie op het afvoeren van Joos, door Stephan Weemaes, doctoraatsstudent & Praktijkassistent Economie aan KULeuven Kulak. De man stuurde me gisteren al een mailtje met zijn reactie, en ik kreeg toestemming om ze ook hier te plaatsen.
In een bijdrage op haar blog, treurt schrijfster Ann De Craemer terecht over het heengaan van ‘Joos’, het Radio 1-programma dat de naam draagt van haar presentatrice. Alles moet steeds sneller en flitsender. Trage radio of TV, dat kan niet meer: Joos wordt afgevoerd, Hautekiet moet het stellen met een uur minder en of Het Peulengaleis vandaag nog gemaakt zou mogen worden, valt te betwijfelen. Alles wordt eenheidsworst, zegt Ann De Craemer, en die realiteit komt niet uit de lucht vallen, neen, ze wordt gedreven door cijfers. Lees verder
Zes foto’s stonden er bij het interview in deze krant met de voormalige Tieltse burgemeester Luc Vannieuwenhuyze (CD&V), en op elk daarvan kijkt hij zuur. Dat wordt nog eens onderstreept door de titel: ‘Bedrogen en belogen’. Lees verder
Woede. Dat was wat ik voelde toen ik een paar uur geleden las dat Radio 1 het programma ‘Joos’ afvoert. Na de verbazing kwam mijn vraag waarom in godsnaam, en het antwoord daarop kwam uit de mond van VRT-radiomanager Els Van de Sijpe, die meedeelt dat Radio 1 met een ‘vernieuwd programmaschema’ en ‘opgefriste programma’s’ komt, ‘maximaal afgestemd op het dagritme en de leefwereld van de luisteraars’.
Opgefrist, mevrouw Van de Sijpe? U weet niet waarover u het heeft. Lees verder
“Sinds gisteren doen er geruchten de ronde dat België in 2014 voor het eerst een Dichter des Vaderlands krijgt. Het zou om David Van Reybrouck gaan, en hoewel ik zijn kwaliteiten absluut niet wil minimaliseren, heb ik een beter idee: Stromae kan de Belgische Dichter des Vaderlands worden. Van Reybrouck zou vast een paar mooie gedichten neerpennen, maar we weten hoe het vandaag gaat met zelfs prachtige poëzie: ze bereikt – zoals ik eerder al betoogde – slechts een zeer klein publiek. De gedichten van Van Reybrouck zouden weliswaar hun plek vinden in een aantal kwaliteitskranten, voorgelezen worden op literaire festivals of met een beetje geluk belanden op een poster in het straatbeeld, maar daarmee zou de kous af zijn. Stromae daarentegen zet zijn poëzie op muziek die door iedereen kan worden meegezongen, en bovendien is hij een hippe jongeman die ook wordt geprezen omdat hij een icoon en voortrekker is geworden van het oplevende België-gevoel.”
Lees hier de rest van mijn column voor HP/De Tijd.
Vanaf vandaag in de winkel, of op uw tablet: het nieuwe papieren nummer van HP/De Tijd, dat een special over feminisme is geworden, en waarin ook een artikel van mij staat. Twee fragmenten:
“Van het soort mensen dat blijft schreeuwen dat vrouwen minder vaak voltijds werken of ondervertegenwoordigd zijn in topfuncties als gevolg van discriminatie, krijg ik het steeds meer op de heupen. Zo goed als altijd gaat het hier om een vrije keuze van de vrouwen — en is keuzevrijheid niet net waar feminisme om zou moeten draaien? Vrouwen brengen nu eenmaal liever meer tijd bij hun kinderen door, maar wanneer ze dat ook hardop durven te beweren, krijgen ze af te rekenen met het opgeheven vingertje van de achterhoedefeministen, die hen als priesters op de kansel toespreken dat het niet werkelijk om een vrije keuze gaat, maar om ‘genderongelijkheid’ van een paternalistische maatschappij.”
(…)
“Mijn bullshitdetector ging nog harder aan het loeien toen ik las wat Simone van Saarloos begin juni in Vrij Nederland beweerde in haar essay ‘Fenomenaal feminist’: ‘Vrouw-zijn is niet vanzelfsprekend: er gaat een voortdurend zoeken, proberen en definiëren aan vooraf.’ Ik weet niet eens wat dat betekent, laat staan dat ik het zelf al zou hebben ervaren. Misschien moeten vrouwen gewoon wat vaker zeggen hoe geweldig het is om vrouw te zijn, net zoals ze moeten durven toegeven dat ‘het glazen plafond’ een mythe is. Anno 2013 is dat plafond een fabeltje geworden, in stand gehouden door achterhoedefeministen die op soldaten lijken die weliswaar beseffen dat de oorlog voorbij is, maar toch heimwee vertonen naar de spanning van het front. Dat er minder vrouwen aan de top staan, komt niet omdat een mannenwereld hen belet door te stoten. (…) De quota die worden opgelegd in het streven naar gendergelijkheid zijn daarom paternalistisch en vernederend: vrouwen staan stevig genoeg in hun schoenen om te bereiken wat ze willen. Als ze de ladder naar de top niet beklimmen, komt dat omdat ze het niet willen, en daar zullen hoge opvangsubsidies, uitgebreider vaderschapsverlof en vingerwijzingen richting ‘de mannen’ niets aan veranderen. In februari 2013 ondervroeg de professionele netwerksite LinkedIn 5.300 vrouwen in 13 verschillende landen over hun carrière. Daaruit blijkt dat Nederland tot de wereldtop behoort wat betreft de tevredenheid van vrouwen over hun loopbaan: 87 procent van de ondervraagden noemde die tot dan toe een succes. Zweden, de natte droom van feministen, doet het met 64 procent een pak minder goed.”
“Er zijn mensen van wie je denkt dat ze er altijd waren, en er ook altijd zullen zijn. Ze lijken als een blok graniet waar de grijpgrage klauwen van de tijd nooit vat zullen op krijgen, maar helaas kan geen mens op aarde de meest sluwe handlanger van de tijd, de dood, ooit verschalken. De Belgische premier Wilfried Martens leek zo’n onwankelbare rots, maar vanmorgen werd ik wakker met het nieuws dat hij is overleden.”
Op de site van het Nederlandse HP/De Tijd kan u hier mijn volledige column lezen over de dood van Wilfried Martens.
Nooit gedacht dat ik het als ongelovige en anti-religieuze mens over mijn lippen zou krijgen, maar voor het eerst in mijn leven ben ik het eens met aartsbisschop Léonard. Hij verbiedt zijn priesters en diakens vanaf 2015 uitvaartdiensten te leiden in crematoria. Ze mogen er alleen nog een kort afscheidsgebed houden, net zoals op het kerkhof. Die beslissing zal grote gevolgen hebben, want momenteel leiden priesters of diakens veertig procent (!) van alle uitvaarten in crematoria. “Gelovigen moeten maar naar de kerk komen als ze een priester willen voor de uitvaart van hun dierbare”, aldus Léonard. Lees verder
Afgelopen week volgde het Eén-programma Iedereen Beroemd een week lang de 12-jarige wielrenner Lance De Baene tijdens zijn voorbereiding op het Vlaams Kampioenschap voor Aspiranten, dat in juli werd verreden.
Ik heb, onder meer ter voorbereiding van mijn roman De seingever, regelmatig in koersmilieus getoefd, en daar vastgesteld dat mensen die hun zoon naar een wielerkampioen noemen, vaak vooral zelf de droom koesteren dat hun kind ooit op het hoogste schavotje zal staan – dat ze een Lance, een Briek, een Tommeke of een Fabian zullen worden. Alles hebben die ouders er dan voor over om hun doel te bereiken (fiets van 10.000 euro, eigen camper, etc), en af en toe stelde ik me de vraag of hun zoontjes zélf wel echt coureur wilden worden. Lees verder
AUTEUR - Ann De Craemer 