‘Een zoon van Limburg’: Chrétien Breukers meets Bob den Uyl

Unknown

‘Wie weggaat, trekt ook zijn wortels uit de grond en is daarna niet zo gemakkelijk weer terug te planten, zelfs als hij dat zou willen.’

Het is een van de vele zinnen die ik wil onthouden uit Een zoon van Limburg van Chrétien Breukers, die vooral bekend is als de drijvende kracht achter de succesvolle literaire site De Contrabas, en verder ook zijn strepen heeft verdiend als dichter en bloemlezer.

Breukers weet waarover hij het heeft als hij in dit prozadebuut over wortels en grond schrijft: hij groeide op in Nederlands Limburg, dat hij als jongeman met alle macht wilde verlaten omdat hij eigenlijk liever geen Limburger maar een, nou ja, wereldburger wilde zijn. ‘Ik vroeg me alleen af hoe ik zo snel mogelijk uit het huis uit kon, weg, de grote wereld in.’ Maar pas wanneer hij met beide benen in die grote wereld staat (Nijmegen, Amsterdam en uiteindelijk Utrecht), wordt hij ook werkelijk Limburger, onder meer omdat anderen hem daar tijdens zijn ‘verblijf in Holland’ ( zo omschrijft hij het treffend, als een ‘verblijf’) op wijzen. Het overkwam hem dat ‘allerlei mensen die konden rekenen en schrijven, mensen die min of meer functioneerden in het maatschappelijk bestel, mij vroegen of “dat nou een beetje uit te houden was, in Limburg”, of ze zeiden “ik ben er nooit geweest, maar het schijnt wel mooi te zijn, met heuvels”.’ Lees verder

Literatuur is méér dan jij denkt, Arnon Grunberg

Morgen is Oorlog en terpentijn van Stefan Hertmans een grote kanshebber voor de Libris Literatuurprijs. Naar aanleiding daarvan kwam De Morgen dit weekend terug op de reeds gestelde vraag of de roman geen ‘vervalsing’ is. Eind maart vroeg Arnon Grunberg zich in een essay in NRC Handelsblad namelijk af of de oorlogsdagboeken van zijn grootvader waarop Hertmans zich baseert niet verzonnen zijn. Lees verder

Hafid Bouazza is geen romantische held

 

“Toen de televisiecamera de gasten eerst van een afstand liet zien, vroeg ik me af of de schrijver misschien niet was komen opdagen – want was dat reusachtige, opgeblazen lichaam aan tafel werkelijk dat van Hafid Bouazza? Ja, dus. De camera zoomde in, en het was wel degelijk Hafid – of toch een versie van de man die hij ooit was.”

Mijn column van deze week voor HP/De Tijd, over het optreden van Hafid Bouazza gisteren in P&W, en het verhaal over zijn drankmisbruik, kunt u hier lezen.

Een zure muilentrekker als nieuwe Vlaamse mascotte

‘Zure buren willen kankerpatiënten weg uit Gents woonblok’, las ik deze week in de krant. Twaalf buren hebben een bezwaarschrift ingediend tegen drie kankerpatiënten die herstellen in hun appartementsgebouw. Volgens hen zorgen zij onder meer voor ‘geluidsoverlast door te veel overgeven’.

Ik vond het een verbijsterend nieuwsbericht. Tolerantie moet je vandaag in toenemende mate met het vergrootglas gaan zoeken. Er zijn buren die klagen over spelende kinderen, over een crèche in de omgeving, over een Sinksenfoor, over Tomorrowland, en nu dus ook over ‘geluidsoverlast door overgeven’. Lees verder

Een paasei, een regenkapje, en eeuwige liefde

Deze column verscheen in de Krant van West-Vlaanderen van 25 april

Ik zat op een bank in het park toen de klokken net naar Rome waren vertrokken. De zon had een warme gloed over de vooravond uitgegoten, en alleen in de verte deden grijze wolken geloven dat de voorspelde regen toch nog zou komen. De vijver baadde in een licht waarvoor Claude Monet meteen zijn penseel had bovengehaald, en terwijl ik keek naar een wegglippende goudvis tussen het riet, zag ik een bejaard koppel dichterbij komen. Lees verder

Het verleden als onverwoestbare tweede thuis

Ik was vier en zat op de dorpel van ons huis. Zoals elke dag in de zomervakantie wachtte ik op mijn vader die fietsend van zijn werk zou terugkeren. Het was een ritueel waar ik erg aan hechtte, misschien omdat hij altijd zo opgetogen keek wanneer hij me al van ver zag wuiven. Plots drong zich een behoefte op waaraan ik dadelijk gehoor had moeten geven, maar ik bleef zitten, want ik wilde de onuitgesproken middagafspraak met mijn vader niet schenden. Luttele minuten later werd ik gestraft voor mijn trouw: er was een ongelukje gebeurd in het blauwe sponzen jaren 80-shortje waar ik zo verzot op was. Lees verder