Mijn allerlaatste fietsblogpost voor De Morgen kunt u hier lezen.

Mijn voorlaatste fietsblogpost voor De Morgen kunt u hier lezen.

Deze column verscheen in de Krant van West-Vlaanderen van 4 april

Toen ik in 1999 mijn middelbare school beëindigde aan het Heilige Familie Instituut in Tielt, was er in alle zesdejaarsklassen één iemand die een advocaat onder de arm nam omdat ze het niet eens was met het C-attest van de klassenraad. Wij waren, eerlijk gezegd, verbijsterd: het meisje had het hele jaar slechte resultaten geboekt, dus schrokken we niet van de beslissing van de leerkrachten. Niettemin won ze het pleit en mocht ze met haar universitaire studie van start gaan. Lees verder →

Mijn nieuwe fietsblog – en een van de laatste – voor De Morgen kunt u hier lezen.

Mijn column van deze week voor HP/De Tijd kunt u hier lezen.

Mijn nieuwe fietsblog voor De Morgen kunt u hier lezen.

Deze week las ik De waarheid over de zaak Harry Quebert van de Franse literaire sensatie Joël Dicker – een echte aanrader die 600 pagina’s mijn aandacht vasthield. Volgens NRC Handelsblad is de roman ook ‘een doe-het-zelf-boek voor de beginnende schrijver’. Het boek staat inderdaad vol memorabele citaten over het schrijverschap, zoals dit: ‘Een boek schrijven is niet niks: iedereen kan schrijven, maar niet iedereen is schrijver.’

De zin deed me denken aan een mail die ik ooit kreeg van iemand die me vertelde net een kortverhaal klaar te hebben. ‘Begin dit jaar kreeg ik de kriebels om een kort verhaal te schrijven. (…) Maar het enige waar ik me enorm zorgen over maak is mijn zinsbouw, structuur, grammatica en andere fouten.’ Ik dacht aan wat Gerrit Komrij ooit neerpende over J. Bernlef: ‘In de laatste roman van Bernlef, Sneeuw, komen, hoewel hij enkele aardige en zelfs een aangrijpende scène bevat, drie kleinigheden voor die me niet bevallen: het verhaal, de stijl en de zogenaamd onderliggende gedachtengang.’ Lees verder →

Mijn column van deze week voor HP/De Tijd kunt u hier lezen.

Ik had me voorgenomen te zwijgen. Over de panda, en over het vervagende onderscheid tussen politici en televisiesterren dat door de commotie rond zaterdagavond pijnlijk werd blootgelegd.

Zwijgt stil, dacht ik. Je hebt geen zin om tot de categorie ‘verzuurd links’ te worden gerekend, en daarna uit te leggen dat je ergernis zich niet situeert ter hoogte van één zijde van het politieke spectrum, maar zich ook liet voelen toen Wouter Van Besien tijdens Music for Life naast Lesley-Ann Poppe zijn zangkunsten meende te moeten demonstreren. Lees verder →