‘Bescheiden schrijvers zijn het ergst’, schrijft Herman Koch in zijn nieuwe roman Geachte heer M.
Laat me dus even onbescheiden zijn en dit fijne nieuwsbericht delen. In navolging van Das Magazin heeft ook de literaire website Tzum een lijst opgesteld met de ’10 grote schrijvers van de toekomst’. Ik ben daar volgens hen een van. Toch wel een vreugdekreet geslaakt bij de volgende lovende woorden:
Die roman komt eraan, heet Kwikzilver, en ligt vanaf 18 september in uw boekhandel.
Mijn nieuwe taalblog voor De Morgen, over zelfstandige naamwoorden die ook in Vlaanderen geslachtsloos dreigen te worden, kunt u hier lezen.
‘Wie weggaat, trekt ook zijn wortels uit de grond en is daarna niet zo gemakkelijk weer terug te planten, zelfs als hij dat zou willen.’
Het is een van de vele zinnen die ik wil onthouden uit Een zoon van Limburg van Chrétien Breukers, die vooral bekend is als de drijvende kracht achter de succesvolle literaire site De Contrabas, en verder ook zijn strepen heeft verdiend als dichter en bloemlezer.
Breukers weet waarover hij het heeft als hij in dit prozadebuut over wortels en grond schrijft: hij groeide op in Nederlands Limburg, dat hij als jongeman met alle macht wilde verlaten omdat hij eigenlijk liever geen Limburger maar een, nou ja, wereldburger wilde zijn. ‘Ik vroeg me alleen af hoe ik zo snel mogelijk uit het huis uit kon, weg, de grote wereld in.’ Maar pas wanneer hij met beide benen in die grote wereld staat (Nijmegen, Amsterdam en uiteindelijk Utrecht), wordt hij ook werkelijk Limburger, onder meer omdat anderen hem daar tijdens zijn ‘verblijf in Holland’ ( zo omschrijft hij het treffend, als een ‘verblijf’) op wijzen. Het overkwam hem dat ‘allerlei mensen die konden rekenen en schrijven, mensen die min of meer functioneerden in het maatschappelijk bestel, mij vroegen of “dat nou een beetje uit te houden was, in Limburg”, of ze zeiden “ik ben er nooit geweest, maar het schijnt wel mooi te zijn, met heuvels”.’ Lees verder
Mijn taalblog van gisteren voor De Morgen, over de nieuwe woorden in de Dikke Van Dale, kunt u hier lezen.
Morgen is Oorlog en terpentijn van Stefan Hertmans een grote kanshebber voor de Libris Literatuurprijs. Naar aanleiding daarvan kwam De Morgen dit weekend terug op de reeds gestelde vraag of de roman geen ‘vervalsing’ is. Eind maart vroeg Arnon Grunberg zich in een essay in NRC Handelsblad namelijk af of de oorlogsdagboeken van zijn grootvader waarop Hertmans zich baseert niet verzonnen zijn. Lees verder
Mijn column van deze week voor HP/De Tijd kunt u hier lezen.
Voor De Morgen ben ik vanaf vandaag begonnen met de taalblog ‘Ik hou van taal’. De eerste bijdrage kunt u hier lezen.
“Toen de televisiecamera de gasten eerst van een afstand liet zien, vroeg ik me af of de schrijver misschien niet was komen opdagen – want was dat reusachtige, opgeblazen lichaam aan tafel werkelijk dat van Hafid Bouazza? Ja, dus. De camera zoomde in, en het was wel degelijk Hafid – of toch een versie van de man die hij ooit was.”
Mijn column van deze week voor HP/De Tijd, over het optreden van Hafid Bouazza gisteren in P&W, en het verhaal over zijn drankmisbruik, kunt u hier lezen.
‘Zure buren willen kankerpatiënten weg uit Gents woonblok’, las ik deze week in de krant. Twaalf buren hebben een bezwaarschrift ingediend tegen drie kankerpatiënten die herstellen in hun appartementsgebouw. Volgens hen zorgen zij onder meer voor ‘geluidsoverlast door te veel overgeven’.
Ik vond het een verbijsterend nieuwsbericht. Tolerantie moet je vandaag in toenemende mate met het vergrootglas gaan zoeken. Er zijn buren die klagen over spelende kinderen, over een crèche in de omgeving, over een Sinksenfoor, over Tomorrowland, en nu dus ook over ‘geluidsoverlast door overgeven’. Lees verder
Deze column verscheen in de Krant van West-Vlaanderen van 25 april
Ik zat op een bank in het park toen de klokken net naar Rome waren vertrokken. De zon had een warme gloed over de vooravond uitgegoten, en alleen in de verte deden grijze wolken geloven dat de voorspelde regen toch nog zou komen. De vijver baadde in een licht waarvoor Claude Monet meteen zijn penseel had bovengehaald, en terwijl ik keek naar een wegglippende goudvis tussen het riet, zag ik een bejaard koppel dichterbij komen. Lees verder
AUTEUR - Ann De Craemer 