Vanaf vandaag kan op de site van De Morgen het relaas volgen van wat wellicht de grootste sportieve uitdaging is die ik tot nu toe ben uitgegaan: op 5 april fiets ik de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen.
Over mijn voorbereiding zal ik twee maanden lang een aantal keer per week bloggen. De eerste blogpost kan u hier lezen.
Ook freelance journaliste Katrien Depoorter gaat een sportieve uitdaging aan: zij loopt de Antwerp 10 Miles.
Lees en leef mee!
(Wat een geruststelling: er zijn gelukkig ook nog lezende tuinkabouters)
Bart De Wever was afgelopen weekend op het partijcongres van de N-VA getooid in zwart-gele das, maar om de campagne met een echte knaller op gang te trekken, had ik hem als hoofddeksel graag de gebarsten halve eierdop van tekenfilmfiguur Calimero zien dragen. Lees verder
Deze tekst verscheen in verscheen in nr 147 (december 2013) van het literaire tijdschrift Deus Ex Machina
Men zegt dat in de literatuur niets moet. Dat literatuur een speelplaats is met een grillige plattegrond waarop de mooiste bouwwerken verrijzen wanneer de absolute vrijheid er meanderend haar weg kan zoeken. Men zegt dat aan literatuur geen eisen mogen worden gesteld, en dat voor de edele kunst der schrijverij slechts één wet geldt: alles mag; niets moet.
Wie dus de beroemde verzen uit Bertolt Brechts gedicht ‘An die nachgeborenen’ parafraseert en beweert dat ook in onze tijden, waarin kantelpunten en scharniermomenten ons om de oren vliegen, een gesprek over een boom haast een misdaad is, gaat in tegen de schier algemeen aanvaarde opvatting dat in literatuur hoegenaamd niets moet. Lees verder
Mijn column van deze week voor HP/De Tijd kunt u hier lezen.
Deze tekst verscheen vandaag ook op de site Joop.nl
Geachte professor Stefan Paas,
Woensdagavond was u te gast bij Knevel & Van den Brink. U ging er, naar aanleiding van het nationale religiedebat op 29 januari, in debat over de vraag of het nog redelijk is om in God te geloven.
U vindt van wel en schreef samen met filosoof Rik Peels het boek God bewijzen. Argumenten voor en tegen geloven. Uw televisietafelgenoot, de heer Herman Philipse, denkt er als auteur van Het atheïstisch manifest anders over. Hij haalde een aantal argumenten aan voor de onredelijkheid van religie, zoals de voortschrijdende wetenschappelijke ontwikkeling die het geloof in het bestaan van God steeds meer op losse schroeven doet staan. Lees verder
Afgelopen weekend verscheen bij NRC Handelsblad een opiniespecial over emancipatie. Diederik Boomsma en Jonathan Price stelden daarin dat de vrouwenemancipatie af is, wat meteen tot gekromde tenen van columnisten als Joyce Brekelmans leidde. Ook opvallend was het stuk in de Volkskrant over het ‘vallei-orgasme’, waarover ik vandaag een column schreef voor HP/De Tijd.
Ik ben het met Boomsma en Price eens, en omdat ik het debat over emancipatie belangrijk vind, post ik hier het essay dat ik twee maanden geleden schreef voor het papieren nummer van HP/De Tijd, dat in december in het teken van feminisme stond.
Ze blubberen, ze schudden, ze deinen, ze komen in golven en verdwijnen: de billen van de dames in de videoclip ‘Bubble Butt’ van Major Lazer. Hevig twerkend laten ze hun achterkant zien, enkel verpakt in een niemendalletje van een tanga. Zo voluptueus en rond zijn hun beweeglijke billen dat de titel van het nummer uiteraard verwijst naar bellen die men met kauwgom kan blazen, wat ook blijkt uit de intro van de clip. Drie meisjes (kitscherige blauwe pruiken, foute zonnebrillen en vormloze t-shirts) doen wanhopig hun best om er aantrekkelijk uit te zien. ‘How do I look?’ zegt de een. ‘You look like a fuckin’ whore’, antwoordt de ander. ‘Oh, cool!’ klinkt het. Op dat moment komt vanuit de wolkenhemel letterlijk een soort supervrouw aanvliegen: hier, zo wordt gesuggereerd, is reddingswerk vereist. Uit de mond van de supervrouw, die zelf (zoals men in volks Vlaanderen pleegt te zeggen) goed is voorzien van poten en oren, komen tuinslangen die door het raam van de dames naar binnen dringen en hun billen, vlak als een platgetrapt kauwgommetje, met volume injecteren. De fletse omgeving verandert in een discotheek, en supervrouw blaast bellen waaruit deernen stappen die het duffe trio demonstreren hoe ze gepast met hun hernieuwde achterwerk kunnen schudden. ‘Wind, go down, turn and flick it’, luidt de tekst, ‘one bat, two balls, swing it like cricket.’ Lees verder
Mijn column van deze week voor HP/De Tijd gaat over over belachelijke kindernamen en de egoïstische eigenliefde van ouders die eruit spreekt, en kan u hier lezen.
Dit stuk verscheen vandaag ook op de Nederlandse opiniesite Joop.nl
Het weer buiten was ongewoon zacht voor de tijd van het jaar, maar op de Facebookpagina’s van veel van mijn Nederlandse vrienden brak gisteren in de vroege namiddag een storm los toen bekend werd dat premier Rutte en koning Willem-Alexander tijdens de Olympische Winterspelen (7-23 februari) naar het Russische Sotsji zullen afzakken. Nederland wijkt daarmee af van landen als Frankrijk, Duitsland en de Verenigde Staten, die geen afvaardiging zullen sturen vanwege de mensenrechtenschendingen in Rusland. Het westerse protest rondom de Spelen richt zich vooral op de discriminatie van homo’s: hoewel Poetin heeft gezegd dat ook atleten met een andere ‘seksuele oriëntatie’ welkom zijn, krijgt Rusland kritiek voor de steeds strengere regelgeving tegen homoseksuelen. Vorig jaar werd in het land de anti-homowet ingevoerd, waarmee ‘propaganda van niet-traditionele seksuele relaties’ verboden werd. Lees verder
Deze column verscheen in de Krant van West-Vlaanderen van 10 januari
Wanneer ik deze woorden neerschrijf, is Emiel Pauwels vast al bezig aan zijn tweede marathon in de Elyzeese Velden. ‘Mieltje’ was de 95-jarige atleet uit Brugge die vijf jaar geleden Europees kampioen werd op de 60 meter sprint in zijn leeftijdscategorie. Toen hij de diagnose van maagkanker kreeg, besloot hij uit het leven te stappen. De man die gezondheid altijd zo hoog in het vaandel had gedragen, weigerde aan een lange lijdensweg te beginnen. Op televisie zag ik hoe Emiel de dag voor zijn dood een feest gaf voor familie en vrienden. Lees verder
Om vat te krijgen op de oceaan van seconden die ons zijn voorafgegaan en nog zullen volgen, verdelen we de tijd in eeuwen, en de eeuwen in jaren. Misschien is nieuwjaar wel de opgestoken middelvinger van de mens in het grijnzende gezicht van de tijd: als zand glijdt die steeds door onze vingers, maar bij elk nieuw jaar doen we onszelf geloven dat we de klok even kunnen stilzetten.
Elk jaar kent zijn momenten die je met de kracht van een alchemist zou willen omtoveren tot meer dan voorbijgaande gebeurtenissen. Als het kon, zou je de tijd dat ze duurden willen kristalliseren, zodat ze nooit het lot hoeven te ondergaan dat helaas veel herinneringen is beschoren: hoe ouder ze worden, hoe dieper ze de trap afdalen naar de kelder van je geheugen, waar de tijd hen hun scherpe kleur en geur doet verliezen. Lees verder
AUTEUR - Ann De Craemer 