‘In de bib is het allemaal gratis’

IMG_4228

Van je stoel vallen van verbazing: het kan écht.

In het magazine ‘Rondom Tielt’, dat tweewekelijks gratis bij Het Nieuwsblad steekt, wordt een artikel gewijd aan de Boekenweek en aan initiatieven om aan te sporen tot lezen. Men heeft daartoe een studente LITERATUUR-film- en theaterwetenschappen geïnterviewd. Zij zegt het volgende: ‘Nee, ik zou niet speciaal een boek kopen om het cadeauboek te krijgen. Ik koop zelden fictieboeken omdat ik het zonde vind van het geld. Je leest ze één keer en dan kijk je er toch zelden naar, in de bib is het allemaal gratis.’

De brutaliteit en de schaamteloosheid. En dat studeert dan literatuur. En kon Het Nieuwsblad daarenboven niemand vinden die wél enthousiast is over fictie?

De erotiek van de komma

komma

Een droevige tijding bereikte mij vandaag: het bestaan van de komma is bedreigd. Dat is volgens dit nieuwsbericht onder meer een gevolg van de beknoptheid op sociale media. U weet wel, #dieplekwaarwoordenachteloosaanelkaarwordengeplakt, en waar leestekens in het gevecht met de limiet van 140 tekens immer in de voorhoede belanden, om daar vervolgens als eerste te sneuvelen. Volgens de Amerikaanse taalkundige John McWhorter kan de komma gemakkelijk worden afgeschaft zonder veel schade aan te richten. Hij noemt komma’s een modegril die zullen verdwijnen. Lees verder

Literair engagement 2.0

Deze tekst verscheen in  verscheen in nr 147 (december 2013) van het literaire tijdschrift Deus Ex Machina

Men zegt dat in de literatuur niets moet. Dat literatuur een speelplaats is met een grillige plattegrond waarop de mooiste bouwwerken verrijzen wanneer de absolute vrijheid er meanderend haar weg kan zoeken. Men zegt dat aan literatuur geen eisen mogen worden gesteld, en dat voor de edele kunst der schrijverij slechts één wet geldt: alles mag; niets moet.

Wie dus de beroemde verzen uit Bertolt Brechts gedicht ‘An die nachgeborenen’ parafraseert en beweert dat ook in onze tijden, waarin kantelpunten en scharniermomenten ons om de oren vliegen, een gesprek over een boom haast een misdaad is, gaat in tegen de schier algemeen aanvaarde opvatting dat in literatuur hoegenaamd niets moet. Lees verder

Vliegend Spaghettimonster, Geheiligd Zij Uw naam

vliegend-spaghettimonster

Deze tekst verscheen vandaag ook op de site Joop.nl

Geachte professor Stefan Paas,

Woensdagavond was u te gast bij Knevel & Van den Brink. U ging er, naar aanleiding van het nationale religiedebat op 29 januari, in debat over de vraag of het nog redelijk is om in God te geloven.

U vindt van wel en schreef samen met filosoof Rik Peels het boek God bewijzen. Argumenten voor en tegen geloven. Uw televisietafelgenoot, de heer Herman Philipse, denkt er als auteur van Het atheïstisch manifest anders over. Hij haalde een aantal argumenten aan voor de onredelijkheid van religie, zoals de voortschrijdende wetenschappelijke ontwikkeling die het geloof in het bestaan van God steeds meer op losse schroeven doet staan. Lees verder

Ga toch breien! Over het leugenachtige gevecht van de achterhoedefeministen

 Afgelopen weekend verscheen bij NRC Handelsblad een opiniespecial over emancipatie. Diederik Boomsma en Jonathan Price stelden daarin dat de vrouwenemancipatie af is, wat meteen tot gekromde tenen van columnisten als Joyce Brekelmans leidde. Ook opvallend was het stuk in de Volkskrant over het ‘vallei-orgasme’, waarover ik vandaag een column schreef voor HP/De Tijd.

Ik ben het met Boomsma en Price eens, en omdat ik het debat over emancipatie belangrijk vind, post ik hier het essay dat ik twee maanden geleden schreef voor het papieren nummer van HP/De Tijd, dat in december in het teken van feminisme stond.

Ze blubberen, ze schudden, ze deinen, ze komen in golven en verdwijnen: de billen van de dames in de videoclip ‘Bubble Butt’ van Major Lazer. Hevig twerkend laten ze hun achterkant zien, enkel verpakt in een niemendalletje van een tanga. Zo voluptueus en rond zijn hun beweeglijke billen dat de titel van het nummer uiteraard verwijst naar bellen die men met kauwgom kan blazen, wat ook blijkt uit de intro van de clip. Drie meisjes (kitscherige blauwe pruiken, foute zonnebrillen en vormloze t-shirts) doen wanhopig hun best om er aantrekkelijk uit te zien. ‘How do I look?’ zegt de een. ‘You look like a fuckin’ whore’, antwoordt de ander. ‘Oh, cool!’ klinkt het. Op dat moment komt vanuit de wolkenhemel letterlijk een soort supervrouw aanvliegen: hier, zo wordt gesuggereerd, is reddingswerk vereist. Uit de mond van de supervrouw, die zelf (zoals men in volks Vlaanderen pleegt te zeggen) goed is voorzien van poten en oren, komen tuinslangen die door het raam van de dames naar binnen dringen en hun billen, vlak als een platgetrapt kauwgommetje, met volume injecteren. De fletse omgeving verandert in een discotheek, en supervrouw blaast bellen waaruit deernen stappen die het duffe trio demonstreren hoe ze gepast met hun hernieuwde achterwerk kunnen schudden. ‘Wind, go down, turn and flick it’, luidt de tekst, ‘one bat, two balls, swing it like cricket.’ Lees verder