Auteur: Ann De Craemer

Middagjournaal #5 (en slot)

/ Ann De Craemer

Deze week bracht ik in Nieuwe Feiten op Radio 1 elke dag het Middagjournaal. Mijn bijdrage van gisteren, de laatste, kunt u hier herbeluisteren – of hieronder lezen.

Eergisteren is er een klein wonder geschied op de Vlaamse televisie. Er werd uitgebreid over een boek gepraat, en het ging niet over de nieuwe Dimitri Verhulst of Herman Brusselmans, noch over de zoveelste kookbijbel die ons de hemel belooft. In Reyers Laat was Bart Stouten te gast, waar hij tien minuten lang zijn liefde mocht belijden voor het werk van de Franse schrijver Marcel Proust.  (het fragment kunt u hier herbekijken)
Lees verder →

Middagjournaal #4

/ Ann De Craemer

Deze week breng ik in Nieuwe Feiten op Radio 1 elke dag het Middagjournaal. Mijn bijdrage van vandaag kunt u hier herbeluisteren – of hieronder lezen.

Afgelopen week las ik over de trends in de inschrijvingen van de eerstejaars aan onze hogescholen en universiteiten. Opvallend is dat sociale wetenschappen, letteren en de lerarenopleiding het slecht doen, terwijl vastgoed, rechten en industrieel ingenieur wel veel jongeren kunnen verleiden. De nieuwe studenten kiezen, samenvattend, vooral pragmatisch en werkgericht. Lees verder →

Middagjournaal #2

/ Ann De Craemer / 2 reacties

Deze week breng ik in Nieuwe Feiten op Radio 1 elke dag het Middagjournaal. Mijn bijdrage van vandaag kunt u hier herbeluisteren – of hieronder lezen.

Achter de plek waar ik woon, bevindt zich een bejaardentehuis, en wanneer ik op mijn terras zit, stuurt de wind soms de woorden van de bewoners in mijn richting. Gisteren hoorde ik hoe een oudere vrouw die buiten een boek zat te lezen als volgt werd toegesproken: ‘Kom, Marietje, we gaan straks een beetje eten! Het zijn lekkere boontjes!’ Lees verder →

Een dienstmededeling

/ Ann De Craemer / 3 reacties

Tussenstand in de recensies van Kwikzilver anderhalve week na verschijnen: 2 negatieve – 2 lovende. Opvallend is dat de negatieve door Vlamingen zijn geschreven, en de lovende door Nederlanders. In Nederland noemt men mijn boek ‘ontroerend zonder ooit sentimenteel te zijn’; in De Morgen spreekt Dirk Leyman over ‘pathos dat om de hoek loert’ en ‘mierzoet’. Hij sluit zijn stuk ook af met de vermaning die elke auteur kennelijk gratis van hem mee krijgt, en in mijn geval is dat dat ik me ‘meer moet distantiëren’ van mijn grootmoeder en familie.

Wel, dat zal ik dus nooit doen. ‘Distantiëren’ is zo’n typisch woord dat sommige recensenten graag gebruiken vanuit de veronderstelling dat grote/onversneden emoties nooit Grrrrrrote Literatuur kunnen opleveren. Daar trek ik me niets van aan. Ik hield zielsveel van mijn grootmoeder, en zo heb ik het ook op papier gezet. Ik krijg elke dag wel een mail van een lezer die me laat weten dat het boek hem/haar erg heeft ontroerd en hij/zij er zelfs moest bij huilen. Als je zulke emoties kan oproepen met een aaneenrijging van zinnen, dan kan je als schrijver alleen maar blij zijn.