Nederlands Europaparlementslid (CDA) wil sancties tegen Iran

/ Ann De Craemer

Het Nederlandse CDA-Europarlementslid Ria Oomen wil dat de EU-landen sancties instellen tegen Iran. ‘Het regime deugt niet’, zei Oomen woensdag in een debat in het Europarlement. ‘Het veroorzaakt problemen in tal van landen, zoals Pakistan en Afghanistan. En het negeert de wensen van de bevolking’,
Oomen denkt aan het opzeggen van handelsovereenkomsten. Ze vindt dat veel EU-landen te grote economische belangen hebben in Iran, met name Duitsland.
De meeste andere partijen en EU-landen willen geen sancties. Namens de EU-landen zei de Zweedse minister Carl Bildt (Buitenlandse Zaken) dat de Iraanse problemen rond de verkiezingen een zaak van Iran zelf zijn.
De fracties in het Europarlement denken zo verdeeld over Iran dat ze woensdag geen compromis konden bereiken over een gezamenlijke resolutie.
SGP-Europarlementslid Bas Belder is niet voor sancties, maar wil regimes aanspreken op godsdienstvrijheid. Hij vindt het merkwaardig dat Iran zich solidair verklaart met de opstandige islamitische Oeigoeren in China. ‘Iran onderdrukt zelf de bevolking. En dan klaagt het tegen China over de onderdrukking daar! Het regime heeft duidelijk boter op het hoofd.’
Recentelijk bepleitte de Tweede Kamer wel dat de Europese Unie een verbod instelt om technologie te leveren aan Iran waarmee internet kan worden gefilterd en gecontroleerd. Een motie daarover kwam van PvdA en GroenLinks.
bron: de Volkskrant

Theater op de Damavand

/ Ann De Craemer

Op de hoogste berg van Iran, de Damavand, zal binnenkort een wel heel bijzonder evenement plaatsvinden: op 17 augustus zullen een aantal Iraanse kunstenaars een theaterstuk van tien minuten brengen op een platform naast de top van de Damavand. Het stuk wordt geregisseerd door Bahram Reyhani, die daarmee zijn tweede productie op de Damavand brengt. Een team van vijf Iraniërs zal op 12 augustus beginnen aan de beklimming van de Damavand, om op 17 augustus ( ‘National Damavand Day’) het toneelstuk op te voeren.
De Damavand maakt deel uit van het Elboers-gebergte en bevindt zich aan de zuidkust van de Kaspische Zee, 70 km ten noorden van Teheran. Het is de hoogste berg van het Midden-Oosten en de hoogste vulkaan van Azië. De Damavand speelt een erg belangrijke rol in de Perzische mythologie, folkore en literatuur: zo komt de Damavand vaak voor in Ferdousi’s Shahnameh, het belangrijkst epische gedichtenboek van Iran.

Stafchef Iraanse leger: "Soldaten willen sterven om protesten te bestrijden"

/ Ann De Craemer

Generaal Sayyed Hassan Firouzabadi, de Iraanse stafchef van het leger, heeft gezegd dat de troepen liever hun leven zullen offeren dan opgeven in de strijd tegen de protesten naar aanleiding van de presidentsverkiezingen in Iran. Net als tijdens de oorlog met Irak, aldus Firouzabadi, zijn de Iraanse soldaten bereid te sterven voor het vaderland. Dat meldt Fars News Agency.
Het Iraanse regime treedt nog steeds hard op tegen Iraniërs die protesteren tegen de uitslag van de presidentsverkiezingen van 12 juni, die werden gewonnen door Mahmoud Ahmadinejad. Zijn belangrijkste rivaal, de hervormingsgezinde Mir-Hossein Mousavi, sprak over fraude en riep zijn aanhangers op om de straat op te gaan en zich niet neer te leggen bij de uitslag. Sindsdien is het vooral in de Iraanse hoofdstad Teheran onrustig.
Azizollah Rajabzadeh, chef van de politie van Teheran, kondigde vrijdag al de oprichting aan van een vrijwillige politieafdeling van 50.000 man (‘honorary polic officers’) die de politie zal bijstaan en uiteindelijk, aldus Rajabzadeh, kan uitgroeien tot een politiemacht van 300.000 mensen over het hele land.
bron: CNN, Press TV

‘United for Neda’

/ Ann De Craemer

Sinds gisteren circuleert op internet de Perzische versie van het liedje ‘United for Neda’, dat door meer dan twintig Iraanse dichters, zangers en acteurs werd opgenomen. Zij wonen allen in het buitenland en willen met het lied hun protest tegen het regime en hun steun aan hun landgenoten kenbaar maken. Het nummer werd uiteraard geïnspireerd door de 26-jarige Neda Aga-Soltan, die op 20 juni in Teheran op straat werd neergeschoten tijdens een protestactie tegen de uitslag van de presidentverkiezingen. “The saga is still going on in Iran, and all we can do is carry on and echo their voice,” zei Shoreh Aghdashloo, de actrice die een Oscarnominatie kreeg voor haar rol in House of Sand and Fog en meezingt in het liedje ‘United for Neda’.
De video van het liedje werd gefilmd met een mobiele telefoon – net als zoveel van de demonstraties in Iran zelf. “With the big media ban and restrictions over there, we thought to commemorate and pay homage to what the protesters are doing over there”, zei Mams Taylor, de Iraanse die het liedje schreef en produceerde. “So we thought it would be appropriate to develop the video in the same kind of light.”
De Engelse versie van het liedje is sinds vorige week op YouTube te bekijken.
bron: CNN

Vandaag wordt kritieke dag in Teheran: studentenprotesten van tien jaar geleden worden herdacht

/ Ann De Craemer

De Iraanse autoriteiten hebben vandaag alle regeringsgebouwen in Teheran gesloten vanwege de zware zandstorm die de hoofdstad nu al een paar dagen teistert. Volgens de opposositie is dat niet meer dan een handige tactiek om de protesten in Teheran het zwijgen op te leggen: het is vandaag precies tien jaar geleden dat de Basiji een studentenhuis in Teheran binnenvielen om studenten te beletten deel te nemen aan een voorgenomen demonstratie. Daarbij werd een student gedood. De inval leidde tot vijf dagen van studentenprotesten, waarbij verschillende doden vielen en duizenden studenten werden opgepakt.
De herdenking van het studentenprotest van tien jaar geleden wordt als een test voor het regime gezien: is het protest na de verkiezingen van 12 juni bedwongen of komt er een nieuwe golf van verzet? In Teheran is de universiteitscampus inmiddels al gesloten en zijn de Basiji gemobiliseerd om tegen eventuele betogers op te treden.
Het regime klinkt in elk geval vastberaden: iedere poging tot een demonstratie van de oppositie in Teheran zal worden ‘verpletterd’. Dat heeft gouverneur Morteza Tamaddon woensdag gezegd. “De vijanden zijn boos over de rust die weerkeerde na de samenzweringen die volgden op de verkiezingen en ze proberen de vrede geweld aan te doen door middel van buitenlandse, contrarevolutionaire en beruchte netwerken”, zei Tamaddon woensdag. De gouverneur van de provincie Teheran zei dat de genoemde netwerken zouden worden ‘verpletterd onder de voeten van ons waakzame volk’.
Ook in Nederland protesteren Iraniërs vandaag tegen het regime. Vandaag worden in Delft de slachtoffers herdacht die tien jaar geleden omkwamen tijdens de studentenprotesten in Iran. Naast een stilte van twee minuten is er ook veel geluid. Elias Soltani, een uit Iran afkomstige activist, heeft in Delft een demonstratie georganiseerd die moet eindigen bij het Vredespaleis in Den Haag. Daar wordt een petitie in gediend bij het Internationale Gerechtshof. Soltani wil de ’misdadigers’ van het Iraanse regime, onder wie Khamenei en Ahmadinejad, aanklagen
den.
bron: Trouw, De Standaard

G8 in L’Aquila uit bezorgdheid over Iran

/ Ann De Craemer

De G8-landen hebben tijdens de top in het Italiaanse L’Aquila gezegd zeer bezorgd te zijn over het geweld na de presidentsverkiezingen in Iran. Tegelijk zijn ze vastbesloten een vreedzame oplossing te vinden voor de situatie rond het omstreden nucleaire programma van dat land.
L’Aquila is de stad in Italië waar wereldleiders sinds woensdag praten over een groot aantal zaken. De leiders van de G8-landen noemen de bemoeienissen van het bewind in Iran met de media, onrechtmatige arrestaties van journalisten en recente aanhoudingen van buitenlanders ‘onacceptabel’.
De G8 doet ook een dringend beroep op Iran om samen te werken met het Internationaal Atoomagentschap en om relevante VN-resoluties te respecteren ‘zonder verdere vertraging’. De verklaring spreekt echter niet over strafmaatregelen, voor het geval dat Iran blijft weigeren om mee te werken aan inspecties van de waakhond van de Verenigde Naties op het gebied van nucleaire zaken.
De Franse president Nicolas Sarkozy stelde dat de G8 Iran uiterlijk tot eind september de tijd geeft om te voldoen aan de eisen. Op 24 en 25 september vergadert de G20, waarin zowel rijke landen als ontwikkelingslanden zitten, in de Amerikaanse stad Pittsburgh. ‘Als dan nog geen sprake is van vooruitgang, dan moeten we beslissingen nemen’, dreigde Sarkozy. De verklaring die de G8 later verspreidde, maakte overigens geen melding van het door de Franse president geopperde ultimatum.
bron: de Volkskrant

Spread Persepolis

/ Ann De Craemer

Op het internet is een opmerkelijke bewerking opgedoken van Marjane Satrapi’s succesvolle strip Persepolis. Sina en Payman, twee Iraniërs die in Amerika wonen, hergebruikten tekeningen van Satrapi – die daar haar toestemming voor gaf – om het verhaal van de onrust in Iran sinds de verkiezingen van 12 juni te vertellen, met als titel Persepolis 2.0. Sina en Payman willen daarmee aantonen dat de geschiedenis zich in Iran herhaalt, en roepen de hele wereld op om hun bewerking via het internet te verspreiden. Lees de bewerking op www.spreadpersepolis.com en het artikel in The Guardian over dit initiatief.

Khoda hafez

/ Ann De Craemer

Gepost op zondag 21 juni 2009 om 11:22 op http://standaard.typepad.com/iran

Na een rondreis van twee weken door de provincie zijn we vannacht in Teheran aangekomen. De laatste dag in Shiraz was onvergetelijk: we bezochten de rustplaatsen van de klassieke Perzische dichters Saadi en Hafez. Bij het graf van Hafez was het druk, maar er was iets wat me meteen opviel: een jongeman zat op de grond en liet zijn hoofd rusten op de tombe van Hafez. Hij huilde en hield een roos in zijn hand.

Even later zit hij in de schaduw onder een boom en ga ik met hem praten. Hamid (20) studeert elektromechanica aan de Universiteit van Shiraz en komt elke week naar het graf van Hafez. “Hij is alles voor mij. Hij is mijn leermeester en mijn hoop. Hij leert me hoe ik moet leven en hoe ik moet liefhebben. Hij leert me om meer te zijn dan ik werkelijk ben. ” Ik vraag Hamid voorzichtig waarom hij daarnet huilde. Meteen springen de tranen in zijn ogen. “Het is een persoonlijk probleem. Maar Hafez heeft me geleerd dat als je echt van iemand houdt, je bereid moet zijn op hem of haar te wachten. Als je echte liefde voelt, kan je zelfs jaren op iemand wachten.”

De terugvlucht naar Teheran was de meest turbulente die ik ooit meemaakte: het vliegtuig verloor geregeld aan snelheid, de motor maakte vreemde geluiden en er hing angst in de lucht. Bij onze tussenstop in Isfahan moest iedereen uit het vliegtuig: er was een koffer in de bagageruimte waarvan men niet wist aan wie hij toebehoorde, en om alle risico’s te vermijden moest de koffer doorzocht worden.

Op Mehrabad Airport was het rustig, maar eenmaal in de taxi zagen we meteen dat Teheran niet meer de stad was die we twee weken geleden hadden achtergelaten. “Kijk naar alle stenen op straat,” zei de taxichauffeur. “Overblijfselen van de betoging van gisteren.” Overal waar we keken, zagen we politie.

Zoals verwacht hebben we geen visumverlenging meer gekregen: alle buitenlandse journalisten moeten het land uit eenmaal hun visum verstreken is. Voor ons is dat morgen, dus vannacht vliegen we terug naar huis. Een week of twee eerder dan gehoopt, maar een ding is zeker: als het hier wat rustiger is, komen we terug.

Ik bedank van harte iedereen die deze weblog heeft gevolgd en ervan genoten heeft.

Khoda hafez,

Tot snel

Ann en Pieter-Jan

Persepolis

/ Ann De Craemer

Gepost op zaterdag 20 juni 2009 om 10:41 op http://standaard.typepad.com/iran

Over het oude Perzië had ik veel gelezen, meer nog misschien dan over het moderne Iran. Persian fire van Tom Holland is het boek dat ik in dit verband iedereen wil aanraden die op een historisch accurate en meeslepende manier kennis wil maken met het oude Perzische rijk.

Geen lectuur echter die mijn bezoek gisteren aan de sites van Persepolis en Pasargadae kan overtreffen. Het was groots en het was ontroerend. Het was in 518 voor Christus dat koning Darius I de bouwwerken aanvatte, en hoewel er van de stad (Takht-e Jamshid in het Perzisch) niet erg veel meer overblijft, is het niet moeilijk om er je er de monumentale grootsheid van voor te stellen.

Wat ik nooit zal vergeten, is mijn korte babbel met een koppel uit Isfahan dat Persepolis voor het eerst in hun leven bezocht. Wanneer ik hen vraag wat ze voelen, wijst de man om zich heen en antwoordt hij: “Dit zijn de bewijzen van ons glorieuze Perzische verleden. Het is prachtig, maar tegelijk doet het ons pijn om dit te zien. Kijk wie we ooit waren, en kijk wie we nu zijn. Voor de komst van de islam waren we Iraniërs, maar nu zouden we daaraan moeten beginnen twijfelen. Wat er vandaag in dit land gebeurt is zo pijnlijk dat we naar móesten komen. We hebben het gevoel dat we onze identiteit worden afgenomen. Hier kunnen we tenminste nog trots zijn op Iran, of toch op wat het land ooit was – een voorbeeld voor de wereld. Dat is het laatste wat we nu kunnen zeggen.”

Vandaag wordt onze laatste dag in de ‘provincie’. Vanavond nemen we het vliegtuig naar Teheran, waar we hopen nog een dag te kunnen blijven.

Het eeuwige Perzië

/ Ann De Craemer

Gepost op vrijdag 19 juni 2009 om 08:19 op http://standaard.typepad.com/iran

Het is zes uur ’s morgens en ik sta met blote voeten in het natte zand. Voor mij ligt het water van de Perzische Golf te fonkelen in de ochtendzon. Af en toe rijdt een auto over het strand en drie jongens spelen handbal in de branding. We zijn aangekomen in de havenstad Bandar-Abbas en hebben daarmee het meest zuidelijke punt van onze tocht door Iran bereikt.

Een nachtelijke treinreis van tien uur in een bloedhete wagon heeft me geradbraakt, en om krachten op te doen gaan we ash – een soort Iraanse ontbijtsoep – eten in het centrum van Bandar-Abbas. Hossein, de eigenaar van de eetwinkel, staat erop om ons rond te leiden door zijn stad: hij ontmoet immers niet elke dag buitenlanders. Even later scheurt een oude motorboot met daarin Hossein, mezelf en enkele donkergekleurde Bandari’s over de Perzische Golf. We zijn op weg naar de Straat van Hormoz, een belangrijke scheepvaartroute voor aardolie uit de Golfregio die voor Iran van onschatbare strategische waarde is.

Hossein, grootvader van vier kleinkinderen, houdt al de hele tijd zijn rozenkrans vast en tuurt over het water. “Persian Gulf,” glimlacht hij. “Not Arab Gulf. De Arabieren proberen al een tijd de naam van deze wateren te veranderen, maar dat zal hen niet lukken. Weet je wat een van de grootste problemen van dit regime en van president Ahmadinejad is? Ze hebben geen respect voor de bevolking en voor ons grootse verleden. Persepolis, Cyrus de Grote, het Perzische wereldrijk: die woorden hebben voor Ahmadinejad helemaal geen betekenis.”

Hossein is diepgelovig, maar toch heeft hij – samen met zijn hele familie – voor Mousavi en dus tegen het regime gestemd. “Wanneer je erg religieus bent, zijn veel mensen verrast dat je voor Mousavi hebt gekozen. Maar hij is een betere moslim dan Ahmadinejad. In de Koran staat dat je het goede moet doen, terwijl deze president ons vier jaar lang alleen maar kwaad heeft berokkend. Ahmadinejad is meer met de Palestijnse kwestie bezig geweest dan met zijn eigen bevolking. Het land is er economisch erg slecht aan toe. Elke week zie ik uit Bandar-Abbas vrouwen vertrekken naar een van de Arabische staten in de Golf. Ze gaan er hun lichaam verkopen, omdat hier alleen maar armoede en werkloosheid is.”

Helemaal voorin onze boot begint een zwarte vrouw met een feloranje sluier plots uitbundig naar me te wuiven. “Ik ben Khadidje!”, schreeuwt ze in de wind. “O, je bent de vrouw van de profeet Mohammad!” roep ik terug. Ze schaterlacht, en Hossein legt kort zijn hand op mijn schouder om opnieuw mijn aandacht te trekken.

“Dit regime heeft onze profeet met jarenlange leugens diep beledigd. In alle grote steden van dit land protesteren mensen tegen de verkiezingsuitslag, en de regering denkt dat het gewoon om een studentenrevolte gaat, zoals we in 1997 al meemaakten. Maar nu zijn het niet alleen de studenten die op straat komen. De hele natie zal zich bij hen aansluiten. Er is een nieuwe revolutie in de maak, daar ben ik zeker van. Dit regime is tijdelijk, maar de kracht en grootsheid van Perzië zijn eeuwig. We zullen sterker uit deze crisis komen.”

Wanneer we voet aan land op het eiland Hormoz zetten en ik over mijn schouder naar het water kijk, doen de woorden van Hossein me even de tijdelijkheid van de politiek vergeten en is er een paar seconden lang alleen maar de onvergetelijk mooie, eeuwige Perzische Golf.