Iran

Mousavi op voorsprong in opiniepeilingen

/ Ann De Craemer / 1 reactie

In Iran is de campagne voor de presidentsverkiezingen van 12 juni volop aan de gang. Ayandeh News berichtte vandaag dat een recente opiniepeiling uitwijst dat de hervormingsgezinde kandidaat en Mir-Hossein Mousavi in tien grote steden 4 procent voorsprong heeft op de huidige president Mahmoud Ahmadinejad, de voornaamste rivaal van Mousavi. 38 procent van de ondervraagden sprak zijn steun uit voor Mousavi, tegenover 34 procent voor Ahmadinejad. Vorige week bleek uit een opiniepeiling van de IRIB (Islamic Republic of Iran Broadcasting) dat in de hoofdstad Teheran Mousavi 47 procent van de stemmen zou krijgen, tegenover 43 procent voor Ahmadinejad.
bron: Press TV

Ahmadinejad wil in debat met Obama bij herverkiezing

/ Ann De Craemer / 2 reacties

President Mahmoud Ahmadinejad wil bij de Verenigde Naties in debat gaan met de Amerikaanse president Barack Obama over de wereldproblemen. Dat zei hij maandag tegen buitenlandse journalisten. Als hij verkozen wordt en aan een tweede ambtstermijn kan beginnen, wil hij met Obama in debat gaan over ‘de diepere oorzaken van de wereldproblemen’. Hij voegde eraan toe dat hij ook George W. Bush had uitgenodigd om over dit onderwerp in gesprek te gaan toen hij op 23 september 2008 in New York de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (foto) toesprak.

De uitspraak van Ahmadinejad om in debat te willen gaan met Obama doet hij niet toevallig in volle verkiezingscampagne: zijn belangrijkste rivaal voor de komende presidentsverkiezingen, Mir-Hossein Mousavi, heeft al herhaaldelijk beloofd om, wanneer hij verkozen wordt, de banden met de VS weer aan te halen. Het is net die openheid waar een groot deel van de Iraanse bevolking naar snakt.

Oefeninterland tussen VS en Iran?

/ Ann De Craemer

De Iraanse voetbalbond zegt een uitnodiging te hebben ontvangen van de Amerikaanse collega’s voor een oefeninterland. Dat meldt het Iraanse persbureau ISNA (Iranian Students News Agency).
‘We bestuderen het voorstel en zullen de Amerikanen binnenkort een antwoord geven’, aldus Ali Kafashin, hoofd van de Iraanse voetbalbond. Het voorstel is opmerkelijk aangezien de relatie tussen beide landen problematische is vanwege onder meer de vermeende nucleaire plannen van Iran.
Voordat de wedstrijd kan plaatsvinden, moeten diverse hoge Iraanse functionarissen hun toestemming geven. Iran heeft moeite zich te plaatsen voor het wereldkampioenschap voetbal, volgend jaar in Zuid-Afrika. Iran nam deel aan de WK’s van 1978, 1998 en 2006.
bronnen: ISNA, de Volkskrant

Khatami voert mogelijk campagne voor Mousavi

/ Ann De Craemer

De voormalige Iraanse president Mohammad Khatami zal mogelijk in een aantal provincies van het land campagne voeren voor de hervormingsgezinde presidentskandidaat Mir-Hossein Mousavi. Dat heeft hij donderdag meegedeeld tijdens het zevende congres van de Islamic Iran Youth Party.
Khatami was aanvankelijk ook kandidaat voor de presidentsverkiezingen van 12 juni, maar trok zich terug ten voordele van Mousavi, om verdeeldheid binnen het hervormingsgezinde kamp te vermijden. Mohammad Khatami was president van Iran van 1997 tot 2005. Met zijn hervormingsgezinde programma werd hij twee keer met een ruime meerderheid verkozen. Onder zijn beleid waaide er een wind van verandering door Iran, maar zijn strijd voor politieke en sociale hervormingen werd tegengewerkt door de conservatieven, wat bij veel Iraniërs tot ontgoocheling leidde: zijn belofte van democratisering heeft hij niet kunnen doorvoeren. Volgens sommigen was Khatami zelfs een leugenaar en wilde hij helemaal geen hervormingen doorvoeren. Niettemin is Khatami in Iran nog steeds erg populair, en was de ontgoocheling groot toen hij zich terugtrok ten voordele van Mousavi.

Iran voert succesvolle proef uit met middellangeafstandsraket

/ Ann De Craemer

Iran heeft opnieuw een proef uitgevoerd met een middellangeafstandsraket. Dat maakte president Mahmoud Ahmadinejad woensdag bekend. De raket, een Sajjil-2, heeft een bereik van ongeveer tweeduizend kilometer. Daarmee reikt de raket van de Iraanse grens tot in Israël of delen van West-Europa. De Sajjil-2 is een verbeterde versie van de raket waarmee Iran vorig jaar al een succesvolle proef uitvoerde. Volgens Ahmadinejad bereikte de raket precies haar doel.
De timing van de raketproef kan geen toeval zijn: volgende maand zijn er presidentsverkiezingen in Iran, en Ahmadinejad wil zich nog maar eens laten zien als een leider die van Iran de grootste macht van het Midden-Oosten wil maken. Ahmadinejad was woensdag op campagne in de provincie waar de raketproef werd uitgevoerd, en zei dat Iran ‘in de nabije toekomst grotere raketten met een groter bereik zal afvuren.’ Tijdens zijn speech, die live werd uitgezonden op de Iraanse staatstelevisie, zei Ahmadinejad dit over de kritiek van het Westen op Irans kernprogramma: “Over de nucleaire kwestie, zenden we hen een duidelijke boodschap: Vandaag leidt de Islamitische Republiek van Iran de show. Wij zeggen aan de supermachten, ‘Wie zijn jullie dat jullie het aandurven om de Iraanse natie te bedreigen? Steek je hand op! Maar ze staan er allemaal bij met de handen op de rug.”
bronnen: The New York Times, The Washington Post

Filmdebuut van Bahman Ghobadi goed ontvangen in Cannes

/ Ann De Craemer

In het Zuid-Franse Cannes loopt momenteel het befaamde Filmfestival, en ook de Iraanse cinema is er goed vertegenwoordigd. Vorige donderdag ging onder veel belangstelling ‘No One Knows About Persian Cats’ (Kasi Az Gorbehaye Irani Khabar Nadareh) van Bahman Ghobadi (foto) in première. Ghobadi is de levensgezel van Roxana Saberi, die vorige week vrijgelaten werd uit de gevangenis van Teheran (zie eerder bericht op deze blog). Saberi schreef mee aan het script van de film.

‘No One Knows About Persian Cats’ laat de underground rockscene van Teheran zien: nadat een jongen en een meisje zijn vrijgelaten uit de gevangenis, willen ze een nieuwe rockgroep opstarten. Omdat westerse muziek in Iran verboden is, proberen ze met alle macht een paspoort voor Europa te bemachtigen.
De film is in slechts zeventien dagen gedraaid, maar Ghobadi werd in die periode naar eigen zeggen zeventien maanden ouder. De regisseur had van de autoriteiten geen toestemming gekregen om te filmen – vandaar dat alles heel snel moest gaan. De filmploeg werd tijdens het draaien tweemaal gearresteerd, maar volgens Ghobadi konden ze de politie omkopen met dvd’s van zijn vorige films.
De bekendste films van Ghobadi totnogtoe zijn ‘A time for drunken horses’ (Zamani baraye masti asbha, 2000) en ‘Turtles can fly’ (Lakposhtha ham parvaz mikonand, 2004)
‘No One Knows About Persian Cats’ werd in Cannes bijzonder goed ontvangen. Ghobadi zelf ziet zijn eigen situatie niet zo rooskleurig in, zoals bleek in een interview met AFP tijdens het Filmfestival: “Terwijl we nu aan het praten zijn, ben ik zo droevig over mijn leven, over mijn werk, over mijn situatie. Ik weet niet wie ik ben. Ik weet niet waar mijn land is.”
Bekijk hier het interview met Ghobadi in Cannes.
bronnen: The Washington Post/AP Online, Wikipedia

Hoge opkomst verkiezingen bepaalt mee de uitslag

/ Ann De Craemer

Vijf miljoen extra stemmen kunnen hét verschil maken tijdens de komende presidentsverkiezingen. Dat heeft Gholam Hossein Karbaschi, de campagneleider van presidentskandidaat Mehdi Karroubi (foto), gezegd. Volgens het Iraanse Ministerie van Binnenlandse Zaken zijn er in Iran 46,2 miljoen stemgerechtigden. Als 32 miljoen mensen naar de stembus trekken, is volgens Karbaschi de kans dat Mahmoud Ahmadinejad verliest hoger dan 65 procent; wanneer slechts 27 miljoen mensen hun stem uitbrengen, is dat minder dan 25 procent. Karbaschi zei ook dat de aanhangers van Ahmadinejad er alles zullen aan doen om de opkomst tijdens de verkiezingen zo laag mogelijk te houden.
Een lage opkomst betekent traditioneel een grotere overwinningskans voor de conservatieven. In 2005, toen Ahmadinejad won, bedroeg de opkomst ongeveer 60 procent; in 2001 en 1997, toen de hervormingsgezinde Khatami won, was dat nog 80 procent. De opkomst bepaalt in hoge mate de uitslag van de verkiezingen. Door weg te blijven uiten de Iraniërs vaak hun ongenoegen over het regime.

Fototentoonstelling van Reza Deghati in Afghanistan

/ Ann De Craemer

In Afghanistan zal vanaf 22 mei een tentoonstelling lopen met foto’s van de wereldberoemde Iraans-Franse fotojournalist Reza Deghati. Mehr News Agency meldt dat de tentoonstelling zal plaatsvinden in de Pansjirvallei, maar geeft verder geen nader bepaalde locatie.
De Pansjirvallei was de thuisbasis van Ahmed Shah Massoud, de voormalige leider van de Noordelijke Alliantie die in 2001 werd vermoord. Massoud speelde een hoofdrol bij de verdrijving van het leger van de Sovjet-Unie uit Afghanistan. Om die reden wordt hij in Afghanistan ook wel ‘Leeuw van Pansjir’ genoemd. Vanaf 1996 vocht hij als een van de leiders van de Noordelijke Alliantie tegen de Taliban, waardoor hij uiteindelijk werd vermoord bij een zelfmoordaanslag twee dagen voor 9/11.
Reza Deghati (1952) maakte een reeks foto’s van Ahmed Shah Massoud, die een vriend van hem was. Deze en andere foto’s van Afghaanse mensen zullen in de Pansjirvallei worden tentoongesteld.
Deghati werkte onder meer voor AFP, Newsweek en Time. In 2005 kreeg hij in Frankrijk de titel van ‘Chevalier de l’Ordre du Mérite’. Hij woont met zijn vrouw en twee kinderen in Parijs.
Deghati is ook de oprichter van de non-gouvernementele organisatie AINA, waarmee hij een bijdrage wil leveren aan culturele wederopbouw in (voormalige) conflictgebieden als Afghanistan en Sri Lanka. Hij doet dit onder meer door journalisten op te leiden en tijdschriften op te richten.

Saberi had wel degelijk geheime informatie

/ Ann De Craemer

De Iraans-Amerikaanse journaliste Roxana Saberi (32), die in Iran tot een voorwaardelijke celstraf van twee jaar is veroordeeld, had dan toch geheime documenten bij zich. Dat heeft een van haar Iraanse advocaten bevestigd, zo meldde de Britse krant The Times.
Het gaat om een vertrouwelijk Iraans document over de Amerikaanse invasie in Irak. Saberi was in het bezit van het document gekomen omdat zij behalve als journalist ook als vertaler werkte voor de Raad van Geschiktheid en Oordeel, een machtig religieus orgaan binnen de grondwet van de Islamitische Republiek.
Het document werd gebruikt als bewijs voor haar veroordeling in april. Toen kreeg zij een celstraf van acht jaar wegens spionage voor de Verenigde Staten. Nadat de straf maandag in hoger beroep tot twee jaar voorwaardelijk was teruggebracht, werd Saberi meteen vrijgelaten.
Saberi’s advocaat Abdolsamad Khorramshahi zei dat ze ‘aanvaardt dat ze een fout heeft gemaakt en zich toegang verschafte tot documenten die ze niet had mogen inkijken’. Hij voegde er meteen aan toe dat niets uit die geheime documenten uitgelekt was.

Een vlinder, geen roofvogel

/ Ann De Craemer

U hebt vast wel al een keertje over Louis Theroux gehoord: de ietwat slungelachtige Britse journalist die in zijn hoogst unieke stijl reportages maakt over de gekste onderwerpen. Momenteel loopt op Canvas de nieuwe documentairereeks van Theroux, waarin hij zich onderdompelt in – op zijn zachtst gezegd – ‘merkwaardige milieus’. Vorige week hield ik mijn adem in toen hij de criminaliteit onderzocht in Johannesburg; gisterenavond werd het opnieuw spannend toen Theroux een aantal ‘great white hunters’ volgde, rijke Amerikanen die voor een pak geld op jachtsafari gaan in Afrika.

Omdat hij geen enkele vraag schuwt, krijgt Louis Theroux het wel eens aan de stok met de mensen die hij interviewt, maar altijd komt hij weer op zijn pootjes terecht. Dat heeft hij te danken aan de combinatie van zijn Harry Potter-achtige uitstraling en zijn ontwapenende eerlijkheid. Soms zie je de mensen die hij spreekt denken: wat ben jij een irritante Britse wijsneus, ik zal je leren, you little prick, maar zijn eenvoud zorgt ervoor dat zijn ‘onderwerpen’ hem toch steeds weer in vertrouwen nemen.

De afgelopen week heb ik ontdekt van wie Theroux die eigenschappen geërfd heeft: van zijn vader. Omdat ik straks anderhalve maand met de trein door Iran reis en daar een boek over zal schrijven, besloot ik meteen hoog te mikken en het meest recente werk te lezen van de meester van het reisverhalengenre: Paul Theroux zelve.

In Ghost train to the Eastern Star (De grote spoorwegcarrousel retour, 2008) zit Theroux op een bepaald moment aan tafel met Nobelprijswinnaar Orhan Pamuk. Plots bedenkt hij “dat hij me aan mezelf deed denken: ontwijkend, een beetje maf, enigszins humeurig, niet op zijn gemak in grote gezelschappen en verlegen bij officiële gelegenheden.” Het is een karakterbeschrijving die op veel schrijvers van toepassing is, maar toen ik het las, zag ik meteen ook Louis Theroux voor mij.

De mensen die Paul Theroux ontmoet en de manier waarop hij hen beschrijft, doen vaak aan de documentaires van Louis denken. Toch geniet ik nog duizend keer meer van het werk van zijn vader: lezen zet immers onze verbeelding aan het werk en maakt op die manier de wereld spannender dan eender welk televisieprogramma ooit zal kunnen. Het is vooral het vervoermiddel waarmee Theroux reist dat mijn verbeelding een extra stimulans geeft: de trein. Dertig jaar na de publicatie van The Great Railway Bazaar, een klassieker binnen de reisliteratuur, stapt Paul Theroux opnieuw in de trein om dezelfde reis te maken, van Londen naar Tokyo. De landen die hij bezoekt zijn ingrijpend veranderd, maar wat blijft, is het transportmiddel: als echte treinliefhebber reist Theroux opnieuw met onder andere de Oriënt Express, de Frontier Mail en de Transsiberië Express.

Zelf heb ik altijd het liefst met de trein gereisd, misschien omwille van het tijdloze gevoel dat het me geeft. Als ik in de trein zit en het landschap aan me voorbijglijdt, lijkt het alsof ik niet meer besta, alsof ik getransformeerd ben in een geest die alleen maar hoeft te observeren en zich nergens hoeft aan vast te houden. Buiten gaat het leven zijn gang, maar in de trein hoef je even niet deel te nemen aan wat zich achter het glas afspeelt. In de coupé mag je glijden door tijd en afstand, en dat is iets waar mijn rusteloze geest erg van houdt. De trein roept ook altijd een gevoel van troostende melancholie in me op: het landschap behoort al tot het verleden wanneer je het nog maar pas in je opgenomen hebt.

Theroux schrijft in De grote spoorwegcarrousel retour uitgebreid over wat hij in de trein zelf beleeft. Het zijn meestal gewone mensen die hij ontmoet, voor wie het vliegtuig een te duur alternatief is, maar het zijn net deze ontmoetingen die vaak de mooiste passages in het boek opleveren. Want, zoals Theroux opmerkt: “Luxe [is] de vijand van de observatie, een dure verstrooiing die zo’n lekker gevoel geeft dat je niets meer opmerkt. Luxe corrumpeert en werkt infantilisering in de hand, en voorkomt dat je de wereld leert kennen. Dat is ook de bedoeling van luxe, de reden waarom luxe cruises en grote hotels vol stommelingen zitten, die, als ze ergens een mening over moeten geven, klinken alsof ze van een andere planeet komen.”

Dat is precies de reden waarom ik straks met de trein door Iran wil reizen: om kennis te maken met de gewone mensen. Het vliegtuig zou mij veel tijd en ongemakken besparen, maar de reis gaat niet over mezelf. Net als Theroux wil ik observeren, en dat kan honderd keer beter in de trein dan in het vliegtuig.

“And wisdom is a butterfly, and not a gloomy bird of prey”, zei de Britse dichter William Butler Yeats (En wijsheid is een vlinder, en niet een sombere roofvogel). Het vliegtuig zie ik als een sombere roofvogel, maar de trein wordt straks mijn vlinder door het Iraanse landschap.