Het beschamende kleurboek van onze politici

Ik had me voorgenomen te zwijgen. Over de panda, en over het vervagende onderscheid tussen politici en televisiesterren dat door de commotie rond zaterdagavond pijnlijk werd blootgelegd.

Zwijgt stil, dacht ik. Je hebt geen zin om tot de categorie ‘verzuurd links’ te worden gerekend, en daarna uit te leggen dat je ergernis zich niet situeert ter hoogte van één zijde van het politieke spectrum, maar zich ook liet voelen toen Wouter Van Besien tijdens Music for Life naast Lesley-Ann Poppe zijn zangkunsten meende te moeten demonstreren. Lees verder

Fietsers zijn geen terroristen

“Sommigen gaan er blijkbaar ook vanuit dat ik aan een rotvaart over de Vlaamse wegen scheur, wat niet het geval is, maar wat ik vooral zorgelijk vind, is dat er steeds meer mensen zijn die wielertoeristen als één homogeen gevaar beschouwen.”

Een vervolg op mijn vorige blogpost voor De Morgen over onze slechte fietspaden kunt u hier lezen.

De ware intimiteit van stilte, zonlicht en niet-kussen

Dinsdag verscheen op mijn Facebook-tijdlijn een filmpje van kussende mensen die, zo werd beweerd, elkaar niet kenden.

Het filmpje werd massaal gedeeld, en ik verbaasde me over hoe velen meteen het woord ‘ontroering’ gebruikten om de emotie te beschrijven die ze voelden bij duo’s die elkaar een onwennige tong draaiden. Dat het filmpje in zwart-wit en niet in kleur werd weergegeven, vond ik al zo geësthetiseerd dat ik daarna niet verbaasd was over het fakegehalte ervan: het bleek dat om een reclamecampagne voor een kledingmerk te gaan. Lees verder

Quo vadis?

Fietsen langs Vlaamse wegen kan u danig in verwarring brengen.

IMG_4480

Telkens als ik een absurde bewegwijzering als deze zie, zoals hier in de Beversesteenweg in Roeselare, maak ik daar een foto van.

Dat levert tegen het einde van mijn trainingstocht voor de Ronde van Vlaanderen vast een collectie op om duimen en vingers bij af te likken.

Driedradroera

Zaterdag is het Internationale Vrouwendag, en omdat ook deze krant in het teken daarvan staat, werd mij door de redactie gesuggereerd ‘iets’ over vrouwen te schrijven. Ik had meteen een onderwerp: literaire moeders. In januari van dit jaar werden in het Antwerpse Letterenhuis twee avonden georganiseerd waarbij aan auteurs (m/v) werd gevraagd wie zij als hun literaire moeder(s) beschouwen. ‘In welke mate halen schrijvers de mosterd bij vrouwelijke auteurs?’, luidde de vraagstelling, die ik een beetje onzinnig vond: ze wil literatuur namelijk opdelen in mannen- en vrouwenliteratuur, deels vanuit de overtuiging dat vrouwelijke auteurs vandaag nog steeds minder aandacht krijgen, wat ik niet geloof. Lees verder

Niet poep maar schaamte is vandaag het grootste taboe

“Het taboe op seksualiteit is sinds de jaren zestig weggevallen: binnen zekere grenzen kan men vrijuit praten over seks, en porno is in elke huiskamer beschikbaar. Andere taboes die wel nog bestaan, en daarvan is poep beslist een koploper, moeten nu blijkbaar ook beslecht worden. Ik vraag me alleen af waarom: vinden we onszelf als samenleving vooruitstrevender en geëvolueerder als we alles bespreekbaar maken en ‘in de groep gooien’?”

Mijn column van deze week voor HP/De Tijd kunt u hier volledig lezen.