Ik was vier en zat op de dorpel van ons huis. Zoals elke dag in de zomervakantie wachtte ik op mijn vader die fietsend van zijn werk zou terugkeren. Het was een ritueel waar ik erg aan hechtte, misschien omdat hij altijd zo opgetogen keek wanneer hij me al van ver zag wuiven. Plots drong zich een behoefte op waaraan ik dadelijk gehoor had moeten geven, maar ik bleef zitten, want ik wilde de onuitgesproken middagafspraak met mijn vader niet schenden. Luttele minuten later werd ik gestraft voor mijn trouw: er was een ongelukje gebeurd in het blauwe sponzen jaren 80-shortje waar ik zo verzot op was. Lees verder →

Mijn nieuwe column voor HP/De Tijd kunt u hier lezen.

Mijn allerlaatste fietsblogpost voor De Morgen kunt u hier lezen.

Mijn voorlaatste fietsblogpost voor De Morgen kunt u hier lezen.

Deze column verscheen in de Krant van West-Vlaanderen van 4 april

Toen ik in 1999 mijn middelbare school beëindigde aan het Heilige Familie Instituut in Tielt, was er in alle zesdejaarsklassen één iemand die een advocaat onder de arm nam omdat ze het niet eens was met het C-attest van de klassenraad. Wij waren, eerlijk gezegd, verbijsterd: het meisje had het hele jaar slechte resultaten geboekt, dus schrokken we niet van de beslissing van de leerkrachten. Niettemin won ze het pleit en mocht ze met haar universitaire studie van start gaan. Lees verder →

Mijn nieuwe fietsblog – en een van de laatste – voor De Morgen kunt u hier lezen.

Mijn column van deze week voor HP/De Tijd kunt u hier lezen.

Mijn nieuwe fietsblog voor De Morgen kunt u hier lezen.

Deze week las ik De waarheid over de zaak Harry Quebert van de Franse literaire sensatie Joël Dicker – een echte aanrader die 600 pagina’s mijn aandacht vasthield. Volgens NRC Handelsblad is de roman ook ‘een doe-het-zelf-boek voor de beginnende schrijver’. Het boek staat inderdaad vol memorabele citaten over het schrijverschap, zoals dit: ‘Een boek schrijven is niet niks: iedereen kan schrijven, maar niet iedereen is schrijver.’

De zin deed me denken aan een mail die ik ooit kreeg van iemand die me vertelde net een kortverhaal klaar te hebben. ‘Begin dit jaar kreeg ik de kriebels om een kort verhaal te schrijven. (…) Maar het enige waar ik me enorm zorgen over maak is mijn zinsbouw, structuur, grammatica en andere fouten.’ Ik dacht aan wat Gerrit Komrij ooit neerpende over J. Bernlef: ‘In de laatste roman van Bernlef, Sneeuw, komen, hoewel hij enkele aardige en zelfs een aangrijpende scène bevat, drie kleinigheden voor die me niet bevallen: het verhaal, de stijl en de zogenaamd onderliggende gedachtengang.’ Lees verder →