Voor De Morgen ben ik vanaf vandaag begonnen met de taalblog ‘Ik hou van taal’. De eerste bijdrage kunt u hier lezen.
Hafid Bouazza is geen romantische held
“Toen de televisiecamera de gasten eerst van een afstand liet zien, vroeg ik me af of de schrijver misschien niet was komen opdagen – want was dat reusachtige, opgeblazen lichaam aan tafel werkelijk dat van Hafid Bouazza? Ja, dus. De camera zoomde in, en het was wel degelijk Hafid – of toch een versie van de man die hij ooit was.”
Mijn column van deze week voor HP/De Tijd, over het optreden van Hafid Bouazza gisteren in P&W, en het verhaal over zijn drankmisbruik, kunt u hier lezen.
Een zure muilentrekker als nieuwe Vlaamse mascotte
‘Zure buren willen kankerpatiënten weg uit Gents woonblok’, las ik deze week in de krant. Twaalf buren hebben een bezwaarschrift ingediend tegen drie kankerpatiënten die herstellen in hun appartementsgebouw. Volgens hen zorgen zij onder meer voor ‘geluidsoverlast door te veel overgeven’.
Ik vond het een verbijsterend nieuwsbericht. Tolerantie moet je vandaag in toenemende mate met het vergrootglas gaan zoeken. Er zijn buren die klagen over spelende kinderen, over een crèche in de omgeving, over een Sinksenfoor, over Tomorrowland, en nu dus ook over ‘geluidsoverlast door overgeven’. Lees verder
Een paasei, een regenkapje, en eeuwige liefde
Deze column verscheen in de Krant van West-Vlaanderen van 25 april
Ik zat op een bank in het park toen de klokken net naar Rome waren vertrokken. De zon had een warme gloed over de vooravond uitgegoten, en alleen in de verte deden grijze wolken geloven dat de voorspelde regen toch nog zou komen. De vijver baadde in een licht waarvoor Claude Monet meteen zijn penseel had bovengehaald, en terwijl ik keek naar een wegglippende goudvis tussen het riet, zag ik een bejaard koppel dichterbij komen. Lees verder
Het verleden als onverwoestbare tweede thuis
Ik was vier en zat op de dorpel van ons huis. Zoals elke dag in de zomervakantie wachtte ik op mijn vader die fietsend van zijn werk zou terugkeren. Het was een ritueel waar ik erg aan hechtte, misschien omdat hij altijd zo opgetogen keek wanneer hij me al van ver zag wuiven. Plots drong zich een behoefte op waaraan ik dadelijk gehoor had moeten geven, maar ik bleef zitten, want ik wilde de onuitgesproken middagafspraak met mijn vader niet schenden. Luttele minuten later werd ik gestraft voor mijn trouw: er was een ongelukje gebeurd in het blauwe sponzen jaren 80-shortje waar ik zo verzot op was. Lees verder
Gabriel García Márquez achter het stuur van een witte Volkswagen
Mijn nieuwe column voor HP/De Tijd kunt u hier lezen.
Ik heb de Ronde van Vlaanderen gereden, dedju!
Mijn allerlaatste fietsblogpost voor De Morgen kunt u hier lezen.
Op naar Oudenaarde, en naar Eddy Planckaert
Mijn voorlaatste fietsblogpost voor De Morgen kunt u hier lezen.
Waar is uw vertrouwen in leerkrachten, Pascal Smet?
Deze column verscheen in de Krant van West-Vlaanderen van 4 april
Toen ik in 1999 mijn middelbare school beëindigde aan het Heilige Familie Instituut in Tielt, was er in alle zesdejaarsklassen één iemand die een advocaat onder de arm nam omdat ze het niet eens was met het C-attest van de klassenraad. Wij waren, eerlijk gezegd, verbijsterd: het meisje had het hele jaar slechte resultaten geboekt, dus schrokken we niet van de beslissing van de leerkrachten. Niettemin won ze het pleit en mocht ze met haar universitaire studie van start gaan. Lees verder
Waar is straks het platteland in stadstaat Vlaanderen?
Mijn nieuwe fietsblog – en een van de laatste – voor De Morgen kunt u hier lezen.
