Het is weer vrijdag, en dus tijd voor een nieuwe #WoordVanDeWeek-column voor De Morgen. U kunt ‘m hier lezen.
Ik draag de column op aan Annemie Tweepenninckx, wier geweldige programma Bar du Matin zomaar wordt geschrapt. Zij liet elke zondag zien wat empathie en verbeelding betekenen. Schaam u, rendementsdenkers van de VRT.
Mijn #WoordVanDeWeek-column van deze week voor De Morgen kunt u hier lezen.
Ook in 2017 blijf ik voor demorgen.be over taal schrijven, maar vanaf nu loopt er een rode draad door de columns: die van het #WoordVanDeWeek. Dat kan een actueel woord zijn, een nieuw woord, of een totaal vergeten woord. #WoordVanDeWeek verschijnt wekelijks op vrijdagochtend. Eigen suggesties kunt u op Twitter insturen onder de hashtag #WoordVanDeWeek.
De eerste #WoordVanDeWeek kunt u hier lezen.
Gisteren mocht ik naast Wim Helsen en Boris plaatsnemen op de Winteruur-sofa. De uitzending kunt u hier online herbekijken.
Op de avond dat de ‘mooiste sterrenregen van het jaar’ de aarde passeert, mag ik in het fantastische Winteruur op Canvas vertellen over mijn favoriete boek – en een zin daaruit. Een van mijn wensen is alvast dat u daarna het boek gaat lezen.
Afgelopen zaterdag werd ‘Ploegsteert’ van Het Zesde Metaal uitgeroepen tot beste Belgische lied in de ‘100 op 1’ van Radio 1. Ik schreef daar voor De Morgen deze column over.
“Marc Reynebeau betreurde donderdag in De Standaard dat de verkiezing een ‘gezelschapsspel’ is geworden en vond zelfs dat er aan dit ‘ogenschijnlijk onschuldige tijdverdrijf’ iets als ‘ethische onverschilligheid’ kleeft. Mag ik zijn woorden nodeloos zwaar op de hand vinden voor wat inderdaad maar een spelletje is? Moeten we, als het over taal gaat, altijd zo dodelijk ernstig doen?”
Mijn volledige nieuwe taalcolumn voor De Morgen kunt u hier lezen.
Op Facebook vernam ik gisteren dat Leopold Vanhoeck, de eigenaar van de vermaarde schelpenwinkel in Oostende, overleden is, en dat kort nadat hij zijn winkel moest verlaten. Twee jaar geleden schreef ik over zijn – toen al – bedreigde winkel deze column. Met Leopold is er een stukje Oostende voorgoed verdwenen.
De toerist die het imposante stationsgebouw van Oostende verlaat en met de reisgids in de hand op pad trekt, zal uitvoerig worden ingelicht over Mercator, Venetiaanse Gaanderijen, Lange Nelle, Dikke Mathilde en Kursaal. Er is echter een bezienswaardigheid waarnaar hun papieren reisleider hen doorgaans niet zal sturen, en dat mogen we gerust als een doodzonde beschouwen. Lees verder
Mijn nieuwe taalcolumn voor De Morgen kunt u hier lezen.
Mijn nieuwste taalcolumn voor De Morgen kunt u hier lezen.
AUTEUR - Ann De Craemer 